ตอนที่ 7 ลู่เทียนเจียวไม่ได้เลวร้ายอย่างในตำนาน
สยงลี่ลี่หน้ามืดไป ผลึกคริสตัลห้าพันเม็ดงั้นเหรอ?
ลู่เทียนเจียวเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ลูกเพศผู้ของเธอแค่บาดเจ็บนิดเดียว แต่กลับคิดจะรีดไถเธอตั้งห้าพันผลึก!
รู้อย่างนี้... สู้ยกลูกหมีให้เธอไปเลยยังดีกว่า
ยังไงลูกหมีนั่นก็หนังหนาเนื้อแข็ง...
แต่พูดออกไปแล้ว แถมยังมีมนุษย์สัตว์ตั้งมากมายมองอยู่
“ไม่อยากจ่ายก็ได้...”
ลู่เทียนเจียวกลอกตา ก่อนหันไปมองชายที่ยืนเงียบอยู่ข้างสยงลี่ลี่มาตลอด
“ในเมื่อคุณไม่ยอม งั้นก็ให้สามีสัตว์ของคุณไปติดคุกสักสองสามปีแล้วกัน”
“ไม่ได้! เด็ดขาดไม่ได้!”
แม้สยงลี่ลี่จะโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สามีสัตว์ตนแรกเป็นคนที่เธอชอบที่สุด แถมยังล่าสัตว์เก่งที่สุดด้วย...
ตั้งหลายปี จะทำอย่างนั้นได้ยังไง?
เขาหาเงินให้เธอได้เดือนละห้าพันผลึก ถ้าเขาถูกขังจริง เธอก็ขาดทุนยับน่ะสิ
“สั่งสามีสัตว์ให้ไปรังแกเพศเมีย แต่ลู่เทียนเจียวกลับเรียกแค่ห้าพันผลึกจากเธอ... ดูท่าเธอก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาลือกันนี่นา...”
“ใช่แล้ว เธอยังให้สยงลี่ลี่เลือกด้วย ใจดีเกินไปแล้ว!”
ลู่เทียนเจียวได้ยินเสียงพูดคุยจากด้านหลัง ฝ่ามือที่แบอยู่ชะงักค้าง
หรือว่า... เรียกน้อยไป?
ลูกอ่อนหนึ่งคนยังตั้งสามหมื่นผลึก แต่มะเขือเทศแค่ลูกเดียวก็ห้าร้อยผลึก...
ตอนนี้เธอมีผลึกติดตัวแค่ไม่กี่สิบเม็ด ไม่รู้เลยว่าราคาของที่นี่พิลึกพิลั่นขนาดไหน
แต่ลู่เทียนเจียวก็สังเกตเห็นมนุษย์สัตว์ที่พูดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว คนนั้นคือลั่วเหม่ยถัว
ที่แท้ลั่วเหม่ยถัวได้ยินเสียงทะเลาะกันทางนี้ เลยย้อนกลับมา