บทที่ 5 เพศเมียขยะระดับเอฟ
ลู่เทียนเจียวนวดคลึงไหล่ที่ยังปวดระบม คนที่นี่แรงมือหนักจริง ๆ
เธอพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียด ผิวสีแทน รูปร่างสูงกว่าตัวเองเล็กน้อย แข็งแกร่งแต่ยังคงไว้ซึ่งส่วนเว้าโค้ง... ความทรงจำเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ลั่วเหม่ยถัว เพศเมียระดับดี มนุษย์อสูรอูฐ เป็นหนึ่งในมนุษย์อสูรไม่กี่ตนที่ไม่รังแกเจ้าของร่างเดิม
“เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า”
ลั่วเหม่ยถัวส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเดินไปต่อแถวด้านหลังเธอตามธรรมชาติ ทว่าวันนี้รู้สึกว่าลู่เทียนเจียวแปลก ๆ ไป...
“ฉันเดาว่าวันนี้เธอต้องออกมาแน่ ทุกวันที่หนึ่งของเดือนแจกสวัสดิการเพศเมีย เธอไม่เคยพลาดสักครั้ง”
เธอขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ลดเสียงลง “ได้ยินว่าเมื่อวานเธอเกือบขายไอ้ตัวเล็กสุดไปแล้ว?”
ลู่เทียนเจียวริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ตอบอะไร
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ ลั่วเหม่ยถัวก็พูดต่อเอง:
“ยังดีที่ขายไม่สำเร็จ สยงลี่ลี่น่ะใจดำจะตาย สามหมื่นผลึกคริสตัลอยากได้ลูกมนุษย์อสูรผู้มากับฝีมือล่าสัตว์ ฝันไปเถอะ! รอให้ลูกนั่นโตขึ้น นางก็จะขายต่อเอากำไรอีกหลายหมื่นแน่ะ”
“อืม”
ลู่เทียนเจียวตอบรับเสียงต่ำ ไม่อยากต่อบทสนทนานี้
ตอนนี้เธอสนใจอีกเรื่องมากกว่า จึงลองถามเชิงหยั่งดู:
“คือว่า... ที่เธอพูดเมื่อกี้เรื่องของสวัสดิการ.. นี่มารับได้ทุกเดือนเลยหรือ”
“ใช่แล้ว! สวัสดิการที่แจกวันที่ 1 ของทุกเดือน พอให้เพศเมียหนึ่งตนอิ่มท้องและสวมใส่อุ่นสบายทีเดียว”
ลั่วเหม่ยถัวพูดพลางหรี่ตามองเธออย่างพินิจ “ลู่เทียนเจียว ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่”
ทำไมถึงถามคำถามแบบนี้ ราวกับว่าเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
“ฉันล้มหัวฟาดพื้นสองสามวันก่อน เผลอไปกระแทกหัวเข้า เลยลืมเรื่องตั้งหลายอย่าง...”
ลู่เทียนเจียวเคยความจำเสื่อมมาก่อนครั้งหนึ่ง เธอรู้ดีว่าจะแสดงอาการความจำเสื่อมอย่างไร
“ความจำเสื่อม!”
ลั่วเหม่ยถัวเสียงดังขึ้นกะทันหัน จนคนที่ต่อแถวด้านหน้าหันมามองตาม ๆ กัน ลู่เทียนเจียวดึงเธอไว้ทีหนึ่ง เธอถึงลดเสียงลง
“แล้วเธอไปหาหมอหรือยัง ตรวจสมองด้วยผลึกคริสตัลหรือเปล่า”
“ไม่... ไม่เป็นไร”
ลู่เทียนเจียวรีบโบกมือ เมื่อคำนึงถึงเศษเสี้ยวความทรงจำในหัว จึงพูดเสียงเบา:
“คงจะค่อย ๆ นึกได้เอง”
ตอนนั้นแถวมาถึงพวกเธอพอดี เจ้าหน้าที่แจกของสวัสดิการยื่นกล่องกระดาษมาให้
กล่องของเธอมีตัวเอฟตัวใหญ่เด่นชัด ส่วนของลั่วเหม่ยถัวเป็นตัวดี
ดูท่าแค่ระดับต่างกัน สวัสดิการก็ถูกปฏิบัติต่างกันแล้ว...
ในกล่องกระดาษของลู่เทียนเจียวมีน้ำยาบำรุงระดับสูง 100 หลอด กับเสบียงแห้งอย่างบิสกิตอัดแข็ง แล้วก็ของใช้ในชีวิตประจำวันกับเงินสงเคราะห์อีกนิดหน่อย
ของพวกนี้ถ้าคิดคำนวณอย่างรัดกุมแล้ว ก็พอดีให้เพศเมียที่โตเต็มวัยผ่านไปหนึ่งเดือนได้
แต่ถ้าเพศเมียอยากแบ่งให้ลูก ๆ ก็ไม่พอเสียเลย
ลู่เทียนเจียวหิวซะจนวิงเวียน รีบเปิดน้ำยาบำรุงหลอดหนึ่งดื่มลงไป
ผิดกับน้ำยาบำรุงสีเขียวรสขมเมื่อเช้า หลอดนี้ไม่มีกลิ่นประหลาดอะไร
รสชาติเหมือนน้ำโซดาที่มีรสหวานนิด ๆ กลืนง่ายกว่าเยอะ
เธอเหลือบมองกล่องของลั่วเหม่ยถัว จำนวนอาหารพอ ๆ กัน แค่มีของไม่จำเป็นอย่างมาสก์หน้า น้ำหอมเพิ่มมา
“เหม่ยถัว ฉันอยากถามเธอหน่อย ลูก ๆ เธอกินอะไรหรือ”
ลั่วเหม่ยถัวมีลูกผู้หกตน ถ้าพึ่งพาแต่ของสวัสดิการพวกนี้ต้องเลี้ยงไม่รอดแน่
“สามีมนุษย์อสูรฉันสองคนไปล่าสัตว์อสุรากลายพันธุ์ที่ชั้นล่างตลอด ล่าอะไรได้ก็เอาไปแลกผลึกคริสตัล พอให้พวกเราอยู่ได้ อีกอย่างพวกเด็ก ๆ ก็โตแล้ว ปกติก็ตามไปล่าที่ชั้นล่างด้วย”
ลู่เทียนเจียวถอนหายใจ มองดูสภาพบ้านของเจ้าของร่างเดิม ไม่มีร่องรอยว่ามีผู้ชายอยู่เลย ดังนั้นเธอจึงเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
เพศเมียที่นี่ตกเป็นฝ่ายถูกเลี้ยงดูอยู่เลย ผู้ที่ออกไปทำงานก็มีแต่มนุษย์อสูรผู้... แต่เธอจะพึ่งเงินสงเคราะห์ไปตลอดชีวิตคงไม่ดีกระมัง
——
ลาลั่วเหม่ยถัวแล้ว ลู่เทียนเจียวเดินผ่านตรอกอีกหลายสาย มาถึงตลาดผัก
น่าอัศจรรย์ตรงที่ผักแต่ละอย่างถูกจัดวางในตู้โชว์สุดประณีต มีฝาครอบใสปิดไว้
“มะเขือเทศนี่กิโลละเท่าไหร่หรือ”
“กิโล? ปากใหญ่จริง... ห้าร้อยผลึกคริสตัลต่อลูก!”
เครื่องแต่งกายของพ่อค้าช่างไม่เข้ากับย่านสลัมเอาเสียเลย ร้านนี้ดูแล้วก็เหมือนสถานที่หรูหรากว่า
ส่วนชุดที่เธอใส่ บวกกับกล่องสวัสดิการระดับเอฟที่มือยังถืออยู่ ทำให้พ่อค้าไม่แม้แต่จะชายตามองลู่เทียนเจียว
“ห้าร้อยต่อลูก? นี่มันราคาอะไรกัน!”
“ถ้าไม่มีปัญญาซื้อก็อย่าถาม นี่มันของจริงเป็นผักแท้ ๆ ทั้งนั้นน่ะ ไอ้เพศเมียขยะระดับเอฟ... ไป ๆ อย่ามาขัดขวางการค้าข้า...”
ลู่เทียนเจียวรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เธอสัมผัสถึงความมุ่งร้ายและการเหยียดหยามมากที่สุดแล้ว เกือบจะไปทางไหนก็มีแต่คนรังเกียจ
เธอกำลังจะหาเรื่องโต้เถียง แต่ทันใดนั้น สายตาเธอก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงอึกทึกไม่ไกล
จากนั้นเธอก็เห็นร่างที่คุ้นเคย
สยงลี่ลี่กำมือน้อย ๆ ของจิ้นซานไว้ ส่วนในมือของจิ้นซานยังคงถือน้ำยาบำรุงสีแดงหลอดนั้น
“ถุย! ช่างเป็นลูกที่ไอ้เพศเมียขยะลู่เทียนเจียวสอนมาจริง ๆ ความสามารถอื่นไม่มี แต่ความกล้าขโมยของนี่ไม่น้อย!”
เสียงดังเจื้อยแจ้วของสยงลี่ลี่เรียกคนมุงดูได้ไม่น้อยในพริบตา
“ข้าไม่ได้ขโมย นี่ของข้า!”
จิ้นซานเงยหน้าขึ้นมาแรง ดวงตาคู่นั้นลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งโทสะ
แต่เขาทำร้ายเพศเมียไม่ได้ ถ้าข้อหาถูกลงเอยเขาจะถูกขัง พอถึงตอนนั้นเสี่ยวอู่ต้องถูกเพศเมียใจร้ายฆ่าตายแน่
“ยังบอกว่าไม่ได้ขโมยอีก อย่างนั้นน้ำยาบำรุงระดับสูงนี่เจ้าเอามาจากไหน”
จิ้นซานกัดริมฝีปากแน่น จนแทบมีเลือดซึมออกมา
ที่จริงเขามาที่ร้าน เพราะอยากเอาน้ำยาบำรุงระดับสูงมีค่าหลอดนี้ไปแลกเป็นหลอดระดับต่ำสิบหลอด จะได้อยู่กับเสี่ยวอู่หลายวันขึ้น
แต่กลับถูกสยงลี่ลี่เจอเข้า เลยโดนปรักปรำลอย ๆ
“เป็นของข้า...”
คำว่า ‘แม่เพศเมีย’ เขาเอ่ยออกมาไม่ได้สักที ท้ายที่สุดกลายเป็นเพียงรอยความอัปยศบนใบหน้า
“ฮะ แต่งเรื่องต่อไม่ได้แล้วล่ะสิ!”
สยงลี่ลี่ได้ใจ ประกาศก้องไปทั่ว:
“ทุกคนเห็นกันหมดแล้ว! ลูกอันธพาลที่กล้าขโมยของแบบนี้ ควรตัดมือทิ้งเสีย ดูมันจะกล้าอีกไหม!”
“ปล่อย! ข้าไม่ได้ขโมย...” จิ้นซานดิ้นรนอีกครั้ง ในเสียงแฝงด้วยความสั่นสะท้านของความสิ้นหวัง
แต่ผู้คนรอบข้างไม่มีใครเชื่อเขาเลย นึกดูเถิด เขาเป็นแค่ลูกมนุษย์อสูรผู้ ในมือจะมีน้ำยาบำรุงระดับสูงซึ่งมีแต่เพศเมียเท่านั้นที่ได้ดื่มได้อย่างไร
อีกทั้งความเลวร้ายของลู่เทียนเจียวก็ระบือลั่นในละแวกนี้ ดังนั้นยิ่งไม่มีใครเชื่อคำพูดของจิ้นซาน
“ข้าว่า ต้นตอมันก็มาจากไอ้เพศเมียเลวทรามลู่เทียนเจียวนั่นแหละ! ตัวมันเองขี้เกียจทั้งวัน ไม่เคยแบ่งอาหารเครื่องดื่มให้ลูกเลยสักนิด บีบบังคับให้ลูกต้องออกมาขโมยของ!”
มีมนุษย์อสูรที่มุงดูร้องสมทบ พอสิ้นเสียง ก็เกิดเสียงตอบรับเป็นวงกว้างทันที
ลูกมนุษย์อสูรผู้กล้าขโมยของของเพศเมีย เป็นความผิดที่อภัยไม่ได้แล้ว
“สยงลี่ลี่ ตัดอุ้งมือของไอ้ตัวตลกอัปลักษณ์นี่ซะ ให้มันจำฝังใจ!”
ลูกหมีด้านหลังสยงลี่ลี่ดึงชายเสื้อนาง แล้วชี้นิ้วไปทางจิ้นซานพูดว่า:
“แม่เพศเมีย สู้ตัดเท้ามันเลยดีไหม ยังไงพวกมันที่เป็นงูก็เลื้อยบนดินอยู่แล้ว...”
เสียงหัวเราะสมน้ำหน้าดังกึกก้องขึ้นทันใด จิ้นซานถูกสยงลี่ลี่ผลักอย่างแรงทีหนึ่ง
น้ำยาบำรุงระดับสูงสีแดงหลุดลอยจากมือเขา ตกกระแทกพื้นอย่างจัง เศษแก้วกระเจิดกระเจิง ของเหลวไหลซึมลงในธุลีดิน
“อย่า!”
จิ้นซานกรีดร้องพุ่งตัวเข้าไปหา ไม่สนใจเศษแก้วที่บาดฝ่ามือ ท้ายสุดก็เปล่าประโยชน์