«แสงสว่างมีแค่นี้เอง... มันจะรับประกันความปลอดภัยของพวกเราได้จริงหรือ?»
บ้านจางหยาง
หลินเพ่ยหย่ายังคงได้รับอิสระอย่างเต็มที่เท่าที่จะให้ได้
เธอเดินไปมาในห้องได้ตามใจ หรือจะเลือกนอนหรือนั่งในท่าที่สบายก็ได้
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
เตียงแข็ง แถมยังมีกลิ่นแปลก ๆ เหม็นฉุนลอยออกมา
เก้าอี้พัง ตรงกลางแผ่นไม้หายไปสองแผ่น ทำให้เวลานั่งแล้วรู้สึกราวกับก้นถูกหนีบไว้
แม้แต่ทุกครั้งที่เดิน ฝ่าเท้ากับพื้นก็ยังมีสัมผัสเหนียวหนืดติดหนึบจนแทบแยกจากกันไม่ออก
สิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้ที่สุดคือเรื่องขับถ่าย
อีกฝ่ายก็จัดถังสีแดงใบใหญ่ใบใหม่ให้เธอใบหนึ่ง
แต่ในความเข้าใจของหลินเพ่ยหย่า ของแบบนี้แตกต่างจากโถส้วมมาก
แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าท่าทีที่แขกแห่งราตรีแสดงออกมานั้นนับว่าเป็นมิตรอย่างแท้จริง
เวลาที่เธอต้องทำธุระส่วนตัว ชายสวมหน้ากากทั้งสองคนจะเดินออกจากห้องไปเอง
ทว่าประตูห้องใต้ดินกึ่งชั้นนี้พังเสียหายจนลมลอดเข้ามาได้ทุกทิศ แม้แต่เสียงก็ยังกันไม่อยู่
ต่อให้ไม่มีใครอยู่ในห้อง หลินเพ่ยหย่าก็ยังรู้สึกอย่างแรงกล้าว่ากำลัง «ถูกจับตามอง»
หลินเพ่ยหย่าฝืนทน «การทรมาน» เช่นนี้ผ่านไปตลอดทั้งวัน
ราตรีมาเยือน
ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าเปิดแหล่งแสง ขับไล่ความมืดในห้องออกไป