เฉินเยี่ยนเปิดประตู ก็เพื่อปล่อยสิ่งสูญสลายเข้ามา
สำหรับคนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเฉินเยี่ยน ย่อมไม่มีช่องทางให้ทำความเข้าใจสิ่งสูญสลาย
เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสิ่งสูญสลายจะถูกประตูกั้นไว้หรือไม่
เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าทดลองเรื่องแบบนี้เลย
หลังจากจางหยางตกเป็นเป้าหมายของสิ่งสูญสลาย ในที่สุดเฉินเยี่ยนก็ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับมันเป็นครั้งแรก
ตัวเขาอยู่ใกล้ประตูยิ่งกว่า
แต่สิ่งสูญสลายกลับเลือกจางหยาง
ที่สำคัญที่สุดคือ แม้เฉินเยี่ยนจะไม่ได้ยินเสียงสิ่งสูญสลายเข้ามา แต่กลับ “ได้กลิ่น” จาง ๆ
กลิ่นนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำของเขามาก่อน ทว่าเขากลับนิยามมันได้อย่างรวดเร็ว
กลิ่นของ “ความดำมืด”
กลิ่นนี้จางมาก หรือไม่ก็ประสาทรับกลิ่นของเฉินเยี่ยนยังไม่ไวพอ
ไม่นาน กลิ่นอีกชนิดที่เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น
กลิ่นเลือด
ขณะที่กลิ่นนั้นลอยมา เสียงกรีดร้องก็ดังก้องไปทั่วห้อง
เป็นเสียงของจางหยาง
เขา…
กำลังถูกสิ่งสูญสลายกัดกิน
เนื้อบริเวณน่องถูกกระชากออกไปทั้งชิ้น เลือดสดพุ่งกระจายทันที
กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกกลบกลิ่นความดำมืดที่จางอยู่แล้วไปอย่างรวดเร็ว
มันเริ่มกินแล้ว
เมื่อยืนยันข้อมูลนี้ได้ เฉินเยี่ยนก็ยังไม่ลงมือทันที แต่ค่อย ๆ ขยับเท้าไปยังประตูห้อง
จางหยางกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง
สิ่งสูญสลายกำลังกัดกินร่างกายส่วนอื่นของเขา
ส่วนเฉินเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้น…