เฉินเยี่ยนยื่นมือไปแตะระลอกคลื่นด้วยตัวเอง
คราวนี้เขาไม่รู้สึกประหม่า กลับเฝ้ารอด้วยความคาดหวัง
เหมือนเมื่อวาน ระลอกคลื่นหลอมรวมเข้ากับกลางฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว
เขาแบมือออก มองของเหลวสีดำค่อย ๆ ซึมออกมา
ทุกอย่างเหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด
ของเหลวสีดำค่อย ๆ รวมตัวเป็นลูกกลมสีดำ
ลูกกลมแยกเขี้ยว เผยให้เห็นฟัน
เมื่อวานตอนเห็นภาพนี้ เฉินเยี่ยนสะดุ้งตื่นขึ้นมา
แต่ตอนนี้เขากลับรอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างสงบนิ่ง
ขณะเดียวกัน เฉินเยี่ยนก็พบปัญหาประหลาดอยู่ข้อหนึ่ง
เขาสัมผัสได้ถึงเสียงสะท้อนบางเบาระหว่างตัวเองกับลูกกลมที่ก่อตัวจากของเหลวสีดำ เหมือนก่อนหน้านี้ที่เขารับรู้ได้ว่าลูกกลมนั้นดูจะมีความสุขอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่ลูกกลมสีดำส่งมาให้เขากลับต่างออกไป...
โกรธเกรี้ยว!
ทั้งยังเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง
ฟันสองแถวที่ดูไม่น่ามีอันตรายขบเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่งเสียงกึกกักไม่หยุด
เฉินเยี่ยนเอียงศีรษะ พลางสังเกตลูกกลมนั้น
ข้อสันนิษฐานหนึ่งผุดขึ้นในใจ
เมื่อวานเขาหาเงินซื้อแหล่งแสงได้
แถมยังเหลืออีก 20 หยวน พอซื้อซาลาเปามากินให้อิ่มหนำสำราญ
อารมณ์ของเขาดีไม่น้อย
แม้การตายของผู้หญิงคนนั้นจะกระทบใจเขาอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา อารมณ์ของเขาจึงได้รับผลกระทบไม่มาก
เพราะอย่างนั้น “อารมณ์” ของลูกกลมจึงเบิกบานไปด้วย
แต่วันนี้ลูกกลมกลับโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เป็นไปได้ไหมว่า...