เฉินเยี่ยนรู้สึกว่าตัวเองแปลกไปมาก
ทั้งที่ในเวลาแบบนี้ เขาควรจะโกรธ
ควรจะเจ็บปวด
หรือกระทั่งคลุ้มคลั่ง
แต่กลับ...
ไม่ควรสงบนิ่ง
ใช่แล้ว
เฉินเยี่ยนเงยหน้าขึ้น มองอู๋ไห่ตรงหน้าอย่างเงียบงัน แววตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
ปฏิกิริยาของเขาทำให้อู๋ไห่หงุดหงิดมาก
นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
เขาอยากให้เฉินเยี่ยนแสดงอารมณ์ยามสูญเสียคนในครอบครัวออกมาอย่างเต็มที่ เหมือนกับตัวเอง
หรือว่าที่ไอ้ขยะนี่แสดงออกมาก่อนหน้านี้ ทั้งหมดเป็นแค่การเสแสร้ง?
มันไม่สนใจไอ้ขยะสองคนนั่นเลยหรือไง?
ไม่
อู๋ไห่ไม่เชื่อ
เขายอมรับต่อหน้าอู๋หยางได้ว่าตัวเองไม่ฉลาดพอ แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนโง่
ยิ่งไม่ใช่คนตาบอด
เขามั่นใจว่าตอนนี้เฉินเยี่ยนต้องทรมานใจมาก
หยดหนึ่ง
อีกหยดหนึ่ง
ข้างเท้าของเฉินเยี่ยนมีเสียงของเหลวหยดลงพื้นดังไม่ขาดสาย
ปลายนิ้วกลางข้างขวาของเขายังมีหยดเลือดเกาะอยู่
อู๋ไห่เห็นแล้ว
แต่เขาไม่ทันคิดเลยว่า แค่เตะเฉินเยี่ยนไปครั้งเดียว ทำไมมือของอีกฝ่ายถึงมีเลือดหยด
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็เข้าใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เลือดของคนเราที่ไหนจะ...
เป็นสีดำ?
“เลือด” ที่ไหลจากปลายนิ้วของเฉินเยี่ยนดำราวกับหมึก
บนพื้นข้างเท้าเขามีรอยหมึกกลม ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นด้วย
“แก...”
เมื่อเจอเหตุการณ์ฉับพลันที่เกินความเข้าใจ คนส่วนใหญ่ย่อมหวาดกลัว
แต่อู๋ไห่หันกลับไปมองดวงตาที่ไร้อารมณ์ของเฉินเยี่ยนอีกครั้ง...
ไม่สิ ตอนนี้ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แค่ไร้อารมณ์เท่านั้น