ร่างกำยำของอู๋ไห่บดบังทัศนวิสัยของเฉินเยี่ยนไปเกือบหมด
แต่เขายังพอมองเห็นจางหยางตรงมุมห้องผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ได้
“พี่ชายฉันล่ะ?”
“ชูชูล่ะ?”
ทั้งสองเอ่ยถามขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เฉินเยี่ยนเป็นฝ่ายฝืนยิ้มก่อน
“พี่หยางบอกว่าจะออกไปซื้อซาลาเปาให้นายอีกหน่อย เลยให้ฉันกลับมาบอกว่ายังปลอดภัยดี”
นี่เป็นข้ออ้างที่เขาคิดไว้ก่อนแล้ว
ถ้าอู๋ไห่ยังไม่ตาย ก็ใช้ข้ออ้างนี้ถ่วงเวลาเขาไปก่อน
“อ้อ”
ไม่รู้ว่าอู๋ไห่เชื่อหรือเปล่า แต่อย่างน้อยก็ยอมหลีกทางให้เฉินเยี่ยนเข้าห้อง พร้อมผายมือเชื้อเชิญ
เฉินเยี่ยนเบี่ยงตัวแทรกเข้าไป มือขวาซ่อนไว้ด้านหลังตลอดเวลา
ภาพภายในห้องปรากฏแก่สายตาของเขาในที่สุด
จางหยางนั่งขดตัวพิงมุมห้อง กอดเข่าทั้งสองข้าง ก้มหน้า ตัวสั่นไม่หยุด
แม้จะรู้ว่าเฉินเยี่ยนกลับมาแล้ว เขาก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่แวบเดียว
สภาพเช่นนี้ทำให้หัวใจเฉินเยี่ยนกระตุกวูบ
จากนั้นเขาก็กวาดตามองไปรอบห้อง เพื่อค้นหาร่างของชูชู
แต่...
กลับหาไม่พบ!
ลางสังหรณ์ร้ายอย่างไร้ที่มาผุดขึ้นในใจ
ตามปกติแล้ว ต่อให้อู๋ไห่อยู่ด้วย ชูชูก็ต้องรีบวิ่งมาหาเขาเป็นคนแรก
เด็กคนนั้นติดเขามาก
ทั้งที่โตจนเริ่มเป็นสาวแล้ว แต่ก็ยังชอบกอดเฉินเยี่ยนตอนนอน
เฉินเยี่ยนเองก็เคยกังวลว่า ช่วงสองวันที่เขาออกไปเก็บของยามค่ำคืน เด็กคนนั้นคงนอนหลับไม่สนิทแน่
แต่ตอนนี้ ชูชูที่มักใช้การกอดแสดงความคิดถึงกลับไม่ปรากฏตัว