“พี่เยี่ยน ผมผิดไปแล้ว...”
ในห้องใต้ดินกึ่งใต้ดินของตระกูลอู๋ จางหยางคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าเฉินเยี่ยน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก
“ผมไม่ได้อยากไล่ชูชูออกไปจริง ๆ แต่...แต่ผมห้ามอู๋ไห่ไม่ได้!”
“เขาแข็งแรงขนาดนั้น ผมสู้เขาไม่ได้เลย! ถ้าผมห้าม เขาก็จะโยนผมออกไปด้วย!”
“พี่เยี่ยน! ชูชูเป็นน้องสาวของพี่ แต่ผมก็เป็นน้องชายของพี่เหมือนกันนะ!”
เฉินเยี่ยนนั่งพิงกำแพง เงียบฟังจางหยางแก้ตัวให้ตัวเอง
“พี่เยี่ยน ตอนนี้ชูชูไม่อยู่แล้ว เรายังต้องมีชีวิตต่อไปนะ...”
จางหยางคลานเข้าไปหาเฉินเยี่ยน
แม้นิ้วมือเมื่อครู่จะทำให้เขายังตกอยู่ในความหวาดกลัวจนถึงตอนนี้
แต่โชคดีที่ตอนนี้ดวงตาของเฉินเยี่ยนกลับมาเป็นเหมือนดวงตาของมนุษย์แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ลองคิดอีกมุม หากพลังนั้นมาจากเฉินเยี่ยนจริง ๆ ชีวิตต่อจากนี้ของพวกเขาก็คงปลอดภัยขึ้นมาก
อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกคนอย่างพวกพี่น้องตระกูลอู๋รังแกอีก
พลังนั้นน่ากลัวจริง ๆ
แต่ถ้าพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้เอาไว้ปกป้องเขาได้ ความน่ากลัวนั้นกลับจะกลายเป็นความอุ่นใจ
ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับจางหยางในตอนนี้ก็คือท่าทีของเฉินเยี่ยน
ปัญหาคือเฉินเยี่ยนนั่งอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนั้น โดยไม่แสดงท่าทีใด ๆ เลย
แม้แต่ปฏิกิริยาทางอารมณ์พื้นฐานก็ไม่มี
นั่นทำให้จางหยางเริ่มร้อนใจ
แต่เขารู้จักเฉินเยี่ยนดี
เฉินเยี่ยนเป็นคนมีความรับผิดชอบมาก
อีกทั้งเฉินเยี่ยนก็ดูแลเขาราวกับเป็นน้องชายมาตลอด