บรรยากาศในห้องหนักอึ้งอย่างยิ่ง ถึงขั้นชวนให้อึดอัด
แววตาของหลินวั่งซานไหววูบเพียงชั่วครู่ แต่ไม่นานเขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่งได้
ส่วนหญิงวัยกลางคน เมื่อได้ยินว่ากัวเฟิ่งข่ายเป็นเพื่อนของลูกสาว ก็หลุดพ้นจากความสิ้นหวังในทันที
เธอมองออกว่าเสื้อผ้าของชายหนุ่มคนนี้แตกต่างจากนักสู้สนธยาทั่วไปอยู่บ้าง
ที่อีกฝ่ายรีบร้อนมาหาพวกเขาขนาดนี้ บางทีอาจมีเรื่องสำคัญต้องแจ้งก็ได้
ตอนนี้เธอต้องการข่าวดีสักเรื่องเหลือเกิน
“ฉันเคยได้ยินเพ่ยหย่าพูดถึงคุณ”
หลินวั่งซานก้าวเข้าไปหา ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปก่อน “ไม่นึกเลยว่าเมืองเป่ยชิวของเราจะมีผู้ถือโคมอยู่ด้วย...”
“ท่านนายกเทศมนตรีหลิน คำทักทายเอาไว้ค่อยคุยกันก็ได้ครับ”
กัวเฟิ่งข่ายไม่ได้ตอบรับมือที่หลินวั่งซานยื่นมา สีหน้าเรียบเฉยขณะกล่าวว่า “ที่ผมมาครั้งนี้ รับผิดชอบจัดการคดีแขกแห่งราตรีลักพาตัวคุณหนูหลินครับ”
มือทั้งสองข้างของหลินวั่งซานค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แต่คำพูดของกัวเฟิ่งข่ายทำให้เขาไม่มีใจจะใส่ใจเรื่องมารยาทของอีกฝ่ายแล้ว
“ได้ครับ”
หลินวั่งซานชักมือกลับ ถามอย่างจริงจังว่า “ก่อนหน้านี้ ผมอยากยืนยันก่อนว่า ที่คุณบอกว่ารับผิดชอบ เป็นเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์กับเพ่ยหย่าจึงเลือกลงมือเป็นการส่วนตัว หรือว่า...”
“ผมเป็นตัวแทนของ【ผู้ถือโคม】ครับ”
กัวเฟิ่งข่ายตอบข้อสงสัยของหลินวั่งซาน “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมจะเข้าควบคุมหน่วยนักสู้สนธยาของเมืองเป่ยชิวทั้งหมด”