แหล่งแสงสว่างที่มีอยู่อย่างเหลือเฟือกับอาหารสดใหม่เต็มลัง ทำให้เฉินเยี่ยนรู้สึกไม่สมดุลอย่างรุนแรง
ใคร ๆ ก็พูดกันว่า หงส์ที่ตกอับยังสู้ไก่ไม่ได้ แต่ดูหงส์ตรงหน้าตัวนี้สิ...
กลับดูดีกว่าไก่อย่างเขาเสียอีก
เสื้อผ้าที่อีกฝ่ายสวม ต่อให้เปื้อนคราบสกปรก ก็ยังปิดบังความหรูหราราคาแพงของมันไม่ได้
ส่วนชุดที่เขาสวม ต่อให้ซักสะอาดแค่ไหน ก็ยังมีกลิ่นอยู่ดี
เฉินเยี่ยนอยากเป็นคนจริง ๆ สักครั้ง
แต่ไม่เคยกล้าคิดเลยว่าจะได้เป็นคนที่ดูประณีตหรูหราขนาดนี้
ความรู้สึกไม่สมดุลนี้ เมื่ออารมณ์ถูก “กลืนกิน” ไปแล้ว ก็ทำให้เฉินเยี่ยนพูดออกมาเพียงประโยคที่ฟังคล้ายคำรำพึงเท่านั้น
หลินเพ่ยหย่าขมวดคิ้ว
เธอฟังออกว่าเฉินเยี่ยนไม่ได้รู้สึกดีกับเธอเลยแม้แต่น้อย
หมอนี่อายุไล่เลี่ยกับเธอ ดูเหมือนจะอิจฉาเธอมาก
รอบตัวเธอมีคนอิจฉาอยู่ไม่น้อย
แต่ไม่มีใครเคยแสดงออกตรง ๆ แบบนี้
“ถ้าอยากกิน ก็เอาไปกินให้หมดเลย!”
ความรู้สึกแตกต่างอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนทำให้หลินเพ่ยหย่าโมโหขึ้นมา “ของพวกนี้ แม้แต่ปันตี้ก็ยังไม่กิน!”
“ปันตี้?”
เฉินเยี่ยนถามออกไปโดยไม่ทันคิด
“หมาที่บ้านฉัน”
หลินเพ่ยหย่าเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
เหตุผลที่เธอกล้าเอาแต่ใจกับเฉินเยี่ยน เพราะคิดว่าสถานการณ์ของเขาคงไม่ได้ดีไปกว่าเธอสักเท่าไร
ความหวาดกลัวกับความคับข้องใจที่สะสมมาตลอดช่วงนี้ จึงพอดีได้ระบายใส่เฉินเยี่ยน
“คุณหนูหลิน”
ขณะที่หลินเพ่ยหย่ากำลังรู้สึกสะใจ ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าที่นอนอยู่บนแผ่นไม้ก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน