“ดูท่าพ่อของคุณจะไม่ได้ใส่ใจคุณมากอย่างที่คิดสินะ!”
ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าได้รับรู้สถานการณ์ภายนอกจากทางโทรศัพท์แล้ว
หลังวางสาย เขาก็หมดมาดสุขุมอย่างก่อนหน้านี้
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังถอดหน้ากากครึ่งชิ้นที่สวมอยู่บนหน้าออกตรง ๆ
ชายหนุ่มคนนี้อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ
หน้าตาไม่ได้หล่อเหลา แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านทีเดียว...ถ้าไม่นับรอยแผลเป็นจากคมดาบที่หางตาซึ่งเด่นสะดุดตา
ทว่าตอนนี้หลินเพ่ยหย่าไม่มีแก่ใจจะสนใจหน้าตาของชายคนนั้นแม้แต่น้อย
เพราะเธอรู้ตัวแล้วว่าแววตาของอีกฝ่ายฉายประกายอำมหิต
ยิ่งไปกว่านั้น
การถอดหน้ากากหมายความว่าอย่างไร ต่อให้เธอจะไร้เดียงสาแค่ไหนก็ควรเข้าใจ
เธอรีบหลับตา พลางโบกมือไปมาไม่หยุด
“ฉันไม่เห็นหน้าคุณ! ฉันจำหน้าใครไม่เก่งหรอก ไม่จำหน้าคุณได้แน่...”
บรรยากาศในห้องใต้ดินเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
เฉินเยี่ยนในฐานะผู้สังเกตการณ์ กำลังครุ่นคิดถึงสาเหตุที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป
โทรศัพท์สายนั้น
เมื่อครู่ชายคนนั้นบอกว่า ผู้ถือโคมเข้ามาแทรกแซงแล้ว
ผู้ถือโคม...
เป็นคำเรียกที่แปลกใหม่ดี
ดูจากชื่อแล้ว พวกเขาน่าจะเป็นกลุ่มที่มีความสามารถต่อกรกับสิ่งสูญสลายได้ คล้ายกับนักสู้สนธยา
แต่พวกเขาแข็งแกร่งกว่านักสู้สนธยา
เพราะตอนที่ฮั่วขุยรู้ว่ามีนักสู้สนธยากลุ่มใหญ่กำลังตามหาพวกเขาอยู่ข้างนอก เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกมากนัก
แต่หลังได้รับโทรศัพท์แจ้งเรื่องผู้ถือโคม ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าที่ก่อนหน้านี้ดูไม่แยแสอะไรกลับเปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิง