เฉินเยี่ยนรู้ดีว่า ตอนนี้สิ่งที่พึ่งพาได้มากที่สุดของเขาคือของเหลวสีดำ
ถ้าเขาถูกทิ้งไว้ที่นี่ ของเหลวสีดำอาจจะออกมาปกป้องเขา
แต่...
ถ้ามันไม่ออกมาจริง ๆ ล่ะ?
ฝากชีวิตไว้กับของเหลวสีดำ ก็ไม่ต่างจากฝากไว้กับคนอื่นสักเท่าไร
อย่างน้อยเขายังพอมองคนออกบ้าง
ส่วนของเหลวสีดำนั่นเป็นอะไรกันแน่ และมีเหตุผลอะไรถึงมาอยู่ในร่างเขา เขายังไม่เข้าใจเลย
เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว เฉินเยี่ยนจึงเลือกทางที่ดูเหมือนรนหาที่ตาย แต่ก็อาจเป็นหนทางเดียวที่จะรอด
“นี่นายกำลังหาที่ตายชัด ๆ!”
เฟิงชิงโมโหมาก
เขาไม่คิดว่าเฉินเยี่ยนจะมองปัญหาได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ในสายตาเขา การกระทำของเฉินเยี่ยนก็เท่ากับกำลังหาที่ตาย
เฉินเยี่ยนตอบกลับไป
“ไม่ ผมกำลังหาทางรอด”
เฉินเยี่ยนพูดอย่างสงบ “ผมจะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขา พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณยังยอมปล่อยผม ผมก็ไปได้”
มือของเฉินเยี่ยนรัดเอวหลินเพ่ยหย่าไว้แน่น
ร่างของทั้งสองแนบชิดกัน
แต่ไม่มีใครคิดเหลวไหล
โดยเฉพาะหลินเพ่ยหย่า
หลังจากเฟิงชิงกับกัวเฟิ่งข่ายคุยโทรศัพท์กัน เธอก็เหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง ดวงตาเหม่อลอย ร่างกายแข็งทื่อ
ราวกับหัวใจคริสตัลระยิบระยับในอก...
ถูกขว้างจนแตกละเอียด
กัวเฟิ่งข่ายไม่ได้มาช่วยเธอ แต่กลับมาบอกว่าเธออาจตาย ทว่าเขาจะทำภารกิจให้สำเร็จ
แน่นอนว่า หากเขาทำภารกิจสำเร็จแล้วเธอยังรอดได้ ก็คงจะดีกว่า
แต่...
การที่เธอรอดชีวิตก็เป็นแค่เรื่องดีที่ได้มาเพิ่มเท่านั้น