เฉินเยี่ยนมองเฟิงชิง
ถ้าคนที่พูดประโยคนี้เป็นหลินเพ่ยหย่า เขาอาจจะยังสงสัยอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย หลินเพ่ยหย่าคงเรียนรู้ทฤษฎีบางอย่างมาจากโรงเรียนเท่านั้น ส่วนจะใช้ได้จริงหรือไม่ ยังต้องพิสูจน์กันต่อไป
ช่วงนี้ความเข้าใจของเฉินเยี่ยนถูกสั่นคลอนอยู่ตลอด จนทำให้เขาเกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา
การปฏิบัติสำคัญกว่าทฤษฎี
ดังนั้น เมื่อเทียบกับหลินเพ่ยหย่าแล้ว เฉินเยี่ยนเชื่อคำอธิบายของเฟิงชิงเกี่ยวกับสิ่งสูญสลายมากกว่า
แต่เขาไม่มีทางเอาอาหารไปแลกข้อมูลกับเฟิงชิงได้ จึงทำได้เพียงถอยมาเลือกหลินเพ่ยหย่าแทน
แต่ตอนนี้ในเมื่อเฟิงชิงเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน เฉินเยี่ยนย่อมคว้าโอกาสนี้ไว้
“ถ้าแหล่งแสงไม่ได้มีผลทำร้ายสิ่งสูญสลายในระดับหนึ่ง แล้วทำไมถึงใช้แหล่งแสงหลบเลี่ยงพวกมันได้ล่ะ?”
เฉินเยี่ยนพยายามทำตัวให้ดูสงบที่สุด
โดยเฉพาะหลังจากเฟิงชิงเพิ่งพูดประโยคนั้นจบ เฉินเยี่ยนยิ่งไม่อยากเผยว่าตัวเองเคยฆ่าสิ่งสูญสลายไปตัวหนึ่งจริง ๆ
“นายก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าแหล่งแสงแค่ช่วยให้นายหลบเลี่ยงสิ่งสูญสลายได้”
เฟิงชิงกล่าวเสียงเรียบ “พวกมันแค่ไม่ชอบอยู่ใต้แสงเท่านั้น”
รูม่านตาของเฉินเยี่ยนหดลง
ไม่ชอบ...
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่กลางแดด เขาก็รู้สึกไม่สบายตัวเหมือนกัน
พูดให้ถูกคือเจ็บไปทั้งตัว
แต่จะถึงตายหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางไปยืนกลางแดดเพื่อทดลองกับตัวเองได้
ถึงอย่างนั้นก็ยืนยันได้ว่า ตอนอยู่ในที่ร่ม แสงแดดแทบไม่ส่งผลกระทบต่อเขา