หลังจากฮั่วขุยกับพวกมาถึงร้านทำผม เถ้าแก่เนี้ยก็ไม่เคยถามสักคำว่าพวกเขากำลังทำอะไร
เธอรู้กฎของวงการนี้ดี
สถานที่ของเธอเป็นเพียงจุดซ่อนตัวแห่งหนึ่งที่ฮั่วขุยควบคุมอยู่
ทุกครั้งที่มาที่นี่ก็คิดเงินตามจำนวนวัน
ยิ่งเธอรู้น้อยเท่าไร ตัวเองก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น
แต่วันนี้เมื่อนักสู้สนธยามาหาถึงที่ ใจที่เดิมค่อนข้างมั่นคงของเธอก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย
เรื่องอะไรกัน ถึงกับพัวพันไปถึงนักสู้สนธยาได้?
เมื่อเดินออกจากร้าน เธอก็ไม่ต้องสืบถามให้มากความ เพราะสามารถรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดได้ทันที
นักสู้สนธยากับหน่วยลาดตระเวนเมืองเต็มถนน
ลูกสาวคนสำคัญของหลินวั่งซาน นายกเทศมนตรี ถูกลักพาตัว
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว
เถ้าแก่เนี้ยสงสัยอยู่ก่อนแล้ว หลินเพ่ยหย่าสวมเสื้อผ้าที่แม้จะสกปรกไปบ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสื้อผ้าที่คนระดับพวกเขาจะใส่กัน
คุณหนูจากตระกูลร่ำรวย
นั่นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของเถ้าแก่เนี้ยในตอนแรก
แต่เมื่อเธอรู้ข่าวว่าลูกสาวนายกเทศมนตรีถูกลักพาตัว...
คำตอบก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
ฮั่วขุยพาลูกสาวนายกเทศมนตรีที่ถูกลักพาตัว รวมถึง “คนร้าย” มาซ่อนที่นี่
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เถ้าแก่เนี้ยก็รู้สึกว่าปลายนิ้วเย็นเฉียบ
และนี่เองที่ทำให้เธอตัดสินใจได้เด็ดขาด
“ได้”
ฮั่วขุยยิ้ม ไม่ได้แสดงความไม่พอใจ และไม่ได้พยายามต่อรอง “ฉันจะลองหาที่ดู พยายามย้ายออกไปอย่างช้าก็พรุ่งนี้”
“ไม่ต้องหรอก คราวนี้พวกคุณอยู่ต่อได้...”
“ไม่เป็นไร พี่ฮั่วคนนี้ยังพอมีเส้นสายอยู่บ้าง หาที่พักสักแห่งไม่ยาก”