เสียงของ “ลูกค้า” คนหนึ่งทำให้ทุกคนในร้านทำผมตึงเครียดขึ้นมาทันที มีเหตุผลอยู่เพียงข้อเดียว
ในความมืดยามค่ำคืน มีสิ่งสูญสลายอยู่
ส่วนคนที่เดินทางในรัตติกาลได้ อันตรายยิ่งกว่าสิ่งสูญสลายเสียอีก
ยิ่งเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของพวกเขาในตอนนี้แล้ว ใครกันจะมาปรากฏตัวหน้าร้านทำผมที่ดูธรรมดาแห่งนี้ในเวลาแบบนี้
“พวกคุณเข้าไปข้างในก่อน”
เจ้าของร้านยิ้มให้ฮั่วขุยบาง ๆ “ฉันจะอยู่รับเวรสุดท้ายเอง”
ฮั่วขุยกลับไม่เห็นด้วย
เขามองเฟิงชิง “ฉันหาทางให้แล้ว ตอนนี้หนีได้ไหม?”
“ได้ก็ได้อยู่หรอก แต่ทางนี้...”
เฟิงชิงขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความลังเล
แต่ขณะที่พวกเขายังปรึกษากันอยู่ กลางประตูม้วนกลับปรากฏรอยกรีดเส้นหนึ่งจากบนลงล่าง
ทันทีที่รอยกรีดปรากฏ ขอบของมันก็เริ่มลุกไหม้
ราวกับกระดาษแผ่นหนึ่งถูกตัดด้วยดาบเพลิง
เพียงแต่สิ่งที่ลุกไหม้อยู่ตรงรอยกรีดไม่ใช่เปลวไฟจริง ๆ หากเป็น...
แสงที่มีรูปร่างคล้ายเปลวเพลิง
“โรงงานรับซื้อของเก่า เลขที่ 12 ถนนหลิ่วเหอ เขตเหนือ!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายใช้วิธีแข็งกร้าวถึงขั้นพังประตู ฮั่วขุยก็รีบบอกสถานที่ออกไป
แต่เฟิงชิงกลับไม่ได้เปิดทางเดินมิติอย่างเมื่อคืน
ฮั่วขุยมองเขาอย่างแปลกใจ
เห็นเพียงความลังเลในแววตาของเฟิงชิงค่อย ๆ เลือนหาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มปล่อยวาง เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ไม่หนีแม่งแล้ว”
เฟิงชิงชักมีดสั้นออกมา มองรอยกรีดตรงหน้าที่กำลังขยายกว้างขึ้นทีละน้อย “ในเมื่อหาที่นี่เจอแล้ว ต่อให้หนีไปอีก สุดท้ายก็ถูกจับได้อยู่ดี”