“สุข! สันต์! วัน! เกิด!”
ยามดึก เวลา 5 ทุ่ม
ภายในคฤหาสน์เดี่ยวหรูหราหลังหนึ่ง เด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวประสานมือเข้าด้วยกัน ใบหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์มีรอยยิ้มแห่งความสุขแต่งแต้ม
โคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าสองเมตร ทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่ร่วงหล่นลงมายังโลกมนุษย์
ข้างกาย ชายวัยกลางคนผมแสกข้างสามต่อเจ็ดยิ้มกว้างไม่แพ้กัน แววตาที่มองเด็กสาวเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู
ชายวัยกลางคนผู้นี้สูงเพียงราว 170 เซนติเมตร แต่กลับเปี่ยมด้วยบุคลิกน่าเกรงขาม เขาคือชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเป่ยชิว
หลินวั่งซาน
และวันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหลินเพ่ยหย่า ลูกสาวสุดที่รักของเขา
แขกเหรื่อราวยี่สิบกว่าคนที่อยู่รายรอบ นอกจากมิตรสหายเก่าแก่ของเขาแล้ว ยังมีเพื่อนของหลินเพ่ยหย่าอีกหลายคน
“เพ่ยหย่า วันนี้เธอสวยจัง!”
“พูดอะไรน่ะ เพ่ยหย่าของเราวันไหนไม่สวยบ้าง?”
“นั่นสิ พวกเธอก็เห็นกันแล้วไม่ใช่เหรอ รุ่นพี่กัวหลงเพ่ยหย่าของฉันจนไม่รู้จะยังไงแล้ว!”
“ใช่ ๆ ฉันเห็นนะ ทุกครั้งที่เขาเห็นเพ่ยหย่า ตาก็เป็นประกายเชียว ไม่คิดเลยว่าผู้ชายหล่อขนาดนั้นจะมีมุมคลั่งรักกับเขาด้วย!”
“ก็ต้องดูด้วยว่าคลั่งรักใคร กับพวกเราเขาออกจะเย็นชา!”
เพื่อนสาวหลายคนหยอกล้อหลินเพ่ยหย่าไม่หยุด ส่วนหลินเพ่ยหย่าซึ่งเป็นตัวเอกของงานก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อรุ่นพี่กัว
“ว่าแต่ ทำไมวันนี้ไม่เชิญรุ่นพี่กัวมาล่ะ?”
เด็กสาวคนหนึ่งหัวเราะคิกคัก “ถึงในสายตาเขาจะมีแต่เธอก็เถอะ แต่พวกเราจะได้ชื่นชมหนุ่มหล่อใกล้ ๆ ด้วยไง!”