เฉินเยี่ยนที่หลับตาพิงพนักเก้าอี้อยู่เกร็งไปทั้งตัว
ในหัวของเขามีแต่คำพูดที่เพิ่งพูดกับจางหยางเมื่อครู่นี้ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขา...
จะทำได้ไหม?
ไม่
เขาต้องทำได้แน่!
สถานการณ์ตรงหน้าไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเลือกทางสายกลาง
ถ้าไม่ถูกบีบจนถึงทางตัน เฉินเยี่ยนก็ไม่อยากให้มือทั้งสองข้างของจางหยางต้องเปื้อนเลือด
อีกอย่าง คนที่เหมาะจะลงมือที่สุดก็มีแต่จางหยางเท่านั้น
อย่างที่เขาพูด อู๋ไห่ไม่มีทางมองเขาเป็นภัยคุกคาม
แม้แต่อู๋หยาง เฉินเยี่ยนก็มั่นใจว่าเวลานี้อีกฝ่ายคงไม่กังวลว่าน้องชายจะเจออันตรายอะไรที่บ้าน
อู๋หยางยอมเป็นตัวประกันของเฉินเยี่ยน
เช่นเดียวกัน จางหยางกับชูชูที่อยู่บ้านก็เป็นหลักประกันที่เฉินเยี่ยนทิ้งไว้
ส่วนอู๋ไห่เป็นคนคอยดูแลหลักประกันทั้งสองชิ้น แล้วจะมีความเสี่ยงอะไรได้?
ถ้าคนที่อยู่บ้านเป็นเฉินเยี่ยน อู๋ไห่คงระแวดระวังอยู่บ้าง
แต่จางหยาง...
ไอ้ขี้แพ้ที่หลบอยู่ข้างหลังเฉินเยี่ยนทุกครั้งที่มีเรื่อง จะกล้าขัดขืนหรือ?
และนี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เฉินเยี่ยนให้จางหยางลงมือ
จางหยางขี้ขลาดเกินไป
เฉินเยี่ยนปกป้องเขาได้ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้ทำให้เฉินเยี่ยนตระหนักว่า เขาอาจปกป้องจางหยางไปตลอดชีวิตไม่ได้
ถึงจะมีวิธีออกไปเก็บของยามค่ำคืนอย่างปลอดภัย แต่ก็มีเวลาที่เขาไม่อยู่เสมอ
อย่างเช่นเรื่องที่เกิดกับจางหยางในวันนี้
เฉินเยี่ยนนึกแทนตัวเอง
ถ้าคนที่อู๋หยางแย่งไปเป็นเขา เฉินเยี่ยนคงสู้ตายกับอีกฝ่าย
ไม่ใช่เพราะวู่วาม แต่เพราะเขารู้ว่าหากเสียแหล่งแสงไป ทั้งสามคนจะไม่มีใครรอด
แล้วจางหยางล่ะ?