ทั้งสามคนในห้องพลันเปลี่ยนสีหน้าไปพร้อมกัน
สิ่งที่ทำให้เฟิงชิงกับฮั่วขุยประหลาดใจที่สุดคือ เฉินเยี่ยนขยับเข้าไปใกล้หลินเพ่ยหย่าทันทีที่ได้ยินเสียง
ทั้งสองเข้าใจความคิดของเฉินเยี่ยนได้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้หลินเพ่ยหย่ากำลังหลับอยู่จริง ๆ
แต่ถ้าเธอได้ยินเสียงนักสู้สนธยาจากด้านนอกขึ้นมา เธอจะทำอย่างไร?
พูดกันตามตรง คนทั้งสี่ในห้องนี้มาจาก “ฝ่าย” ที่แตกต่างกันถึงสี่ฝ่าย
ฝ่ายแขกแห่งราตรี
ฝ่ายนายหน้า
ฝ่ายคนที่อยากมีชีวิตรอด
ฝ่ายเหยื่อ
ในสถานการณ์เช่นนี้ คนจากสามฝ่ายแรกยังพอจะร่วมมือเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้
แต่ฝ่ายเหยื่อที่หลินเพ่ยหย่าเป็นตัวแทนนั้นแตกต่างออกไป
นี่เองคือเหตุผลที่เฉินเยี่ยนรีบเข้าไปใกล้หลินเพ่ยหย่า
หากหลินเพ่ยหย่าคิดจะร้องขอความช่วยเหลือ เฉินเยี่ยนจะเข้าควบคุมตัวเธอทันที
โชคดีที่หลินเพ่ยหย่ายังคงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ หน้าอกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ
ส่วนด้านนอกประตูห้อง เถ้าแก่เนี้ยที่ก่อนหน้านี้ดูไม่เป็นมิตรกับใครสักคน ตอนนี้กลับยิ้มรับนักสู้สนธยาราวกับสายลมอุ่นพัดผ่าน
“อยากได้ทรงผมแบบไหนก็บอกฉันได้เลย รับรองว่าคุณจะพอใจ”
ชายตรงหน้าเป็นนักสู้สนธยาอายุราว 30 ปี
ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาไม่ได้สนใจความกระตือรือร้นของเถ้าแก่เนี้ย แต่กลับกวาดตามองไปรอบ ๆ
“คุณพักอยู่ที่ร้านนี้เหรอ?”
นักสู้สนธยาสังเกตเห็นแหล่งแสงในร้าน
ถ้าไม่ได้พักอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะเปิดแหล่งแสงทิ้งไว้