สองทุ่มครึ่ง ทั้งสี่คนถูกเจ้าของร้านสาวไล่เข้าไปในห้องของเธอ
ก่อนเปิดร้าน เธอก็ตั้งกฎให้ทั้งสี่คนฟัง
พูดกันเบา ๆ อย่าให้ลูกค้าเข้าใจว่าเธอเลี้ยงผู้ชายไว้
ห้ามนอนบนเตียง และห้ามทำผ้าปูที่นอนของเธอสกปรกเด็ดขาด
ผู้ชายต้องใช้ห้องน้ำในห้อง จะยืนฉี่ไม่ได้ ต้องนั่งเท่านั้น
“ฉันเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว สูงตั้งแปดฉื่อ เธอจะให้ฉันนั่งฉี่เนี่ยนะ?”
ก่อนเข้าห้อง เฟิงชิงแสดงความไม่พอใจอย่างเกรี้ยวกราด
“รับไม่ได้ก็ไปหาที่อื่น เงินฉันไม่เอาแล้ว”
เจ้าของร้านสาวตอบเสียงเย็นชา
เฟิงชิงถามฮั่วขุยอย่างฉุนเฉียวว่ามีสถานที่สำรองแห่งที่สามไหม
เมื่อฮั่วขุยปฏิเสธ...
“นั่งก็ได้วะ นั่งก็ได้!”
เฟิงชิงสบถพึมพำพลางปิดประตูห้อง
ฮั่วขุยเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “ก็ไม่ได้ให้ยกขาฉี่สักหน่อย จะเดือดร้อนอะไรขนาดนั้น?”
……
หลังเข้าไปในห้องได้ไม่นาน หลินเพ่ยหย่าก็พิงตู้เสื้อผ้าหลับไป
หลายวันมานี้เด็กสาวแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม เมื่อคืนยังช่วยเฉินเยี่ยนเฝ้ายามจนถึงเช้า ร่างกายของเธอจึงถึงขีดจำกัดไปนานแล้ว
ใบหน้าที่เคยงดงามสดใสมีรอยคล้ำใต้ตาให้เห็นชัดเจน
ส่วนอีกสามคนเมื่อคืนหลับได้ไม่เลว
โดยเฉพาะเฉินเยี่ยน ดูกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ
“จ่ายเนื้อวัวไปตั้งสองส่วนเพื่อให้เธอช่วยเฝ้ายามให้ นายไม่ไว้ใจพวกเราหรือไง?”
เฟิงชิงยังอารมณ์ไม่ดีอยู่พอดี อีกทั้งตอนนี้ทั้งสามคนก็ไม่มีอะไรทำ เขาจึงหาเรื่องอีกฝ่ายขึ้นมาลอย ๆ
“พอเถอะ ใครทำให้นายหัวเสียก็ไปลงกับคนนั้นสิ จะไปหาเรื่องเธอทำไม?”