“คุณกัว”
นักสู้สนธยาคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง ขมวดคิ้วก่อนจะยกมือปิดจมูกเหมือนกัวเฟิ่งข่าย
“สืบรู้หรือยัง?”
“สืบรู้แล้วครับ”
นักสู้สนธยารายงานว่า “เดิมทีในบ้านหลังนี้มีเด็กอยู่สามคน คนโตชื่อเฉินเยี่ยน คนรองชื่อจางหยาง ส่วนคนเล็กเป็นเด็กผู้หญิงชื่อหลีชู”
“หลีชู?”
กัวเฟิ่งข่ายหันไปมองนักสู้สนธยา “ชูที่แปลว่าอะไร?”
“ชูที่แปลว่าครั้งแรกครับ”
กัวเฟิ่งข่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
นับตั้งแต่รับภารกิจมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้ม
“คุณกัวสงสัยว่าเด็กสามคนนี้เกี่ยวข้องกับคดีลักพาตัวคุณหลินหรือครับ?”
นักสู้สนธยาคิดว่ากัวเฟิ่งข่ายพบเบาะแสแล้ว
แต่กัวเฟิ่งข่ายไม่ได้ตอบเขา กลับถามต่อว่า “ตอนนี้เด็กสามคนนั่นอยู่ที่ไหน?”
“หายตัวไปแล้วครับ”
นักสู้สนธยามองออกไปนอกประตู “ทั้งสามคนหายตัวไปหมดเลยครับ”
กัวเฟิ่งข่ายกวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง
เขายืนยันได้ว่าแขกแห่งราตรีเคยปรากฏตัวที่นี่
พูดให้ถูกก็คือ ตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับแขกแห่งราตรี พวกนั้นอยู่ที่นี่
หลังสิ่งสูญสลายเริ่มคลุ้มคลั่ง พวกเขาก็ย้ายที่ซ่อนผ่านทางเดินเชื่อม
ตอนนี้เด็กสามคนนั้นหายตัวไปแล้ว
หนึ่งในนั้น กัวเฟิ่งข่ายรู้ว่าอยู่ที่ไหน
แต่อีกสองคน...
ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
สิ่งที่กัวเฟิ่งข่ายกำลังคิดคือ แขกแห่งราตรีซ่อนตัวที่นี่เพราะเพิ่งหาสถานที่ได้ชั่วคราว หรือวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วกันแน่?
จากผลการสืบสวนของนักสู้สนธยา ก่อนหน้านี้เด็กสามคนนี้เป็นเพียงคนชั้นล่างสุดที่ยังชีพด้วยการเก็บขยะ