เดิมทีเฉินเยี่ยนไปหาพี่น้องตระกูลอู๋ ก็หมายจะสู้ตายกับพวกเขา
อย่างที่อู๋หยางพูด ถ้าเอาแหล่งแสงคืนมา เขาก็ต้องตาย
สิ่งที่พวกเขาแย่งชิงกันไม่ใช่แหล่งแสง แต่เป็นเงื่อนไขพื้นฐานสำหรับการมีชีวิตรอด
ทว่าเมื่ออู๋หยางเสนอให้เฉินเยี่ยนช่วยเก็บของยามค่ำคืน ความคิดนั้นก็ถูกเฉินเยี่ยนปัดทิ้งไป
เขารู้ดีว่าต่อให้สู้สุดชีวิต โอกาสแย่งแหล่งแสงกลับมาก็แทบเป็นศูนย์
แต่การมองการณ์ไกลของอู๋หยางกลับมอบทางเลือกอีกทางให้เขา
แผนการอันกล้าหาญค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของเฉินเยี่ยน
“อ้อ? อยากให้ฉันช่วยนายทิ้งเด็กใหม่ที่พามา...ไว้ที่นี่คืนนี้งั้นเหรอ?”
ฮั่วขุยไม่ได้หันกลับมา
เฉินเยี่ยนมาถึงจุดนัดพบช้ามาก
เขาเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน นักสู้สนธยาก็มาถึงตามกันมา
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่ได้พูดคุยกับฮั่วขุยเลยแม้แต่น้อย
ในสายตาฮั่วขุย เฉินเยี่ยนไม่ใช่คนที่จะถ่วงเวลาจนถึงนาทีสุดท้าย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรู้ว่าวันนี้เขาจะมาด้วย เฉินเยี่ยนก็ควรมาถึงให้เร็วที่สุด เพื่อพยายามเรียนรู้ประสบการณ์เกี่ยวกับการเก็บของยามค่ำคืนจากเขาให้มากขึ้น
นี่คือสิ่งแรกที่ทำให้ฮั่วขุยรู้สึกผิดปกติ
เฉินเยี่ยนจะไม่มาก็ได้ หรือจะมาก่อนก็ไม่มีปัญหา
แต่มาสาย...
ย่อมมีพิรุธ
อีกอย่าง ครั้งนี้เฉินเยี่ยนยังพาคนมาด้วยคนหนึ่ง
คนนั้นตามเฉินเยี่ยนอยู่ตลอด ในสายตาของฮั่วขุย นี่ไม่เหมือนการพึ่งพา แต่เหมือนกับว่า...
กำลังจับตาดูเขา
หลังจากพบความผิดปกติสองอย่าง เฉินเยี่ยนก็ฉวยจังหวะที่เด็กใหม่ออกจากแถว ลดเสียงลงแล้วเอ่ยคำขอกับเขา ทั้งยังยอมเพิ่มสัดส่วนที่ต้องส่งมอบเป็นเจ็ดส่วน...