“ที่จริงนายก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่า ทางเลือกตรงหน้ามีอยู่ไม่กี่ทาง”
อู๋หยางไม่ได้เร่งให้เฉินเยี่ยนตัดสินใจ
เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เฉินเยี่ยนร้อนใจกว่าเขาเสียอีก
“พวกนายไม่มีแหล่งแสง คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้ พวกเราก็เหมือนกัน”
“พวกนายตาย อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกเราตาย”
“เพราะงั้น ถ้าคิดว่าฉันจะคืนแหล่งแสงให้นายดี ๆ นายเองก็คงไม่ได้หวังไว้มากนักหรอก”
อู๋หยางหัวเราะเยาะ “ไม่อย่างนั้นก็แปลว่านายไร้เดียงสาจนคิดว่าตัวเองจะสู้พวกเราสองพี่น้องได้ แล้วแย่งแหล่งแสงกลับไปจากมือพวกเรา”
“แต่ขอพูดตรง ๆ นะ ความคิดนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่”
อู๋หยางมั่นใจในตัวเองมาก
อู๋ไห่ก็เช่นกัน
เขาแกว่งมีดเล็กในมืออีกครั้ง แล้วแทงอากาศข้างเอวเฉินเยี่ยนสองสามที
“ฉึก ๆ ๆ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะน่าขยะแขยงของอู๋ไห่ทำให้อารมณ์ที่เดิมทีก็ปั่นป่วนของเฉินเยี่ยนยิ่งไม่มั่นคง
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยอมรับว่าอู๋หยางพูดไม่ผิด
เมื่อดูจากสถานการณ์ของตัวเอง ทางเลือกที่มีอยู่ก็จำกัดจริง ๆ
“แล้วจางหยางกับชูชูล่ะ?”
ในที่สุดเฉินเยี่ยนก็เอ่ยปาก
“นายจะชอบเล่นพ่อแม่ลูกก็เรื่องของนาย ฉันไม่มีหน้าที่ต้องเลี้ยงไอ้เด็กไร้ประโยชน์สองคนนั่นฟรี ๆ”
อู๋หยางปฏิเสธอย่างไม่ลังเล “ที่ฉันยอมคุยกับนายก็เพราะนายหาเงินให้ฉันได้ แล้วพวกเขาทำได้หรือไง?”
เฉินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่ไม่นาน เขาก็สูดหายใจลึกอยู่สองสามครั้งเพื่อปรับอารมณ์
“ฉันไปเก็บของยามค่ำคืนได้”
ดวงตาของอู๋หยางกับอู๋ไห่เป็นประกายขึ้นพร้อมกัน
แต่เฉินเยี่ยนรีบพูดต่อ “ฉันมีเงื่อนไข”
“ว่ามา”
เมื่อเห็นอู๋ไห่เหมือนกำลังจะด่า อู๋หยางก็รีบโบกมือห้ามไม่ให้เขาวู่วาม
ถึงอู๋ไห่จะไม่ค่อยมีหัวคิด แต่ก็ยังเชื่อฟังคำพูดของเขาอยู่พอสมควร