เฉินเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องใต้ดินเกือบครึ่งวัน
ส่วนใหญ่ก็เพื่อบรรเทาอาการอ่อนแรงของร่างกาย
ในห้องใต้ดินแห่งนี้ยังมีอาหารหมดอายุที่อู๋หยางเก็บตุนไว้ก่อนหน้านี้อยู่บ้าง
สำหรับคนอย่างพวกเขาที่ต้องทุ่มรายได้ส่วนใหญ่ไปกับแหล่งแสง อาหารขอแค่กินให้อิ่มท้องก็พอ
ส่วนรสชาติและความสดใหม่เป็นเพียงของแถมเท่านั้น
แต่สองพี่น้องอู๋หยางกับอู๋ไห่กลับ “ฟุ่มเฟือย” เรื่องอาหารมากกว่าเฉินเยี่ยนกับพวกเขาไม่น้อย
คำพูดของอู๋หยางคือ พวกเขาต้องรักษาความได้เปรียบด้านกำลังรบเอาไว้ จึงจะมีโอกาสแย่งชิงทรัพยากรมาได้มากขึ้น
ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกซื้ออาหารกระป๋องหมดอายุที่มีราคาแพงกว่า
หลังจากกินจนอิ่มหนำ เฉินเยี่ยนก็เริ่มคิดถึงอนาคตของตัวเองเสียที
อย่างแรก เขาตัดสินใจกลับบ้านไปดูก่อน
แม้ความหวังที่ชูชูยังมีชีวิตอยู่จะริบหรี่เต็มที แต่เฉินเยี่ยนก็ยังอยากไปยืนยันให้แน่ใจ
ถ้าชูชูหลบสิ่งสูญสลายในยามค่ำคืนได้จริงและรอดชีวิตมาได้ สิ่งแรกที่นึกถึงก็น่าจะเป็นการกลับบ้านไปรอเขา
เมื่อวานฮั่วขุยยืมบ้านไปให้เพื่อนพัก หมายความว่าเมื่อคืนบ้านน่าจะมีแหล่งแสง
ต่อให้โอกาสมีเพียงหนึ่งในหมื่น อย่างน้อยก็ยังพอมีความหวัง
หากได้พบชูชู ย่อมเป็นผลลัพธ์ที่เฉินเยี่ยนปรารถนาที่สุด
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนที่สุดคือ ถ้าชูชูเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ ล่ะ?
ที่ผ่านมา เฉินเยี่ยนพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อปกป้องจางหยางกับชูชู
การสูญเสียพวกเขาทำให้หัวใจของเฉินเยี่ยนว่างเปล่า