ระยะทางจากถนนซานเหอกลับบ้าน ปกติใช้เวลาเดินแค่ราว 20 นาที
แต่ครั้งนี้เฉินเยี่ยนกลับใช้เวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง
ยามเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์ลอยสูงอยู่เหนือศีรษะ
เฉินเยี่ยนไม่อาจใช้เส้นทางคุ้นเคยได้ เขาจึงต้องหาเส้นทางที่พอจะหลบแดดได้
ในที่สุด เขาก็กลับถึงบ้าน
ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองบานประตูไม้เก่า ๆ ที่คุ้นตาและชำรุดอยู่บ้างตรงหน้า เฉินเยี่ยนกลับยืนนิ่งอยู่นาน ไม่ยอมก้าวเข้าไป
การเปิดประตูบานนี้หมายความว่า เขาอาจต้องสูญเสียความหวังริบหรี่สุดท้ายไป
เฉินเยี่ยนยอมรับว่านี่เป็นเพราะความคิดหลบหนีของตัวเอง
“นายกลับมาทำไม?”
ขณะที่เฉินเยี่ยนพยายามรวบรวมความกล้าอีกครั้ง เสียงของฮั่วขุยก็ดังมาจากสุดทางเดิน
ในทางเดินสลัว ปรากฏจุดแสงสีแดงขึ้น พร้อมกลิ่นควันบุหรี่ฉุนจนแสบจมูก
เฉินเยี่ยนหันไปมอง
เมื่อฮั่วขุยเห็นเฉินเยี่ยน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาจำได้ว่าตอนแยกกันเมื่อวาน ดวงตาของเด็กหนุ่มยังเต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้น
แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า
เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะต้องประสบพบเจอเรื่องแบบไหน ถึงเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้ภายในวันเดียว
“พี่ขุย?”
เฉินเยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งต่อฮั่วขุยอยู่บ้าง
เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเขาไม่เกี่ยวข้องกับฮั่วขุย
ฮั่วขุยช่วยฆ่าอู๋หยางให้เขาจริง ๆ อีกทั้งข้อเรียกร้องที่อีกฝ่ายเสนอมาก็ไม่ได้ทำให้เฉินเยี่ยนลำบากใจแม้แต่น้อย
“ว่าไง หาที่พักไม่ได้หรือ?”