ภายในห้อง แหล่งแสงขับไล่ความมืดไปแล้ว
สิ่งสูญสลายถูกเฉินเยี่ยนฆ่าตายแล้ว
ยังมีอะไรอีกที่ต้องใช้มีดเล่มนั้น?
ร่องรอยการคลานของจางหยางทิ้งคราบเลือดแดงฉานไว้บนพื้น
เขาเป็นคนขี้ขลาด อ่อนแอ กลัวตาย แถมยังกลัวเจ็บ
แต่ภายใต้บาดแผลสาหัสเช่นนี้ เขากลับกัดฟันกลั้นเสียงเอาไว้ ก่อนเลือกคลานไปหามีดเล่มนั้นเงียบ ๆ
ไม่ใช่ว่าเฉินเยี่ยนไม่อยากคิดไปในทางที่ดี แต่เขานึกเหตุผลที่ดีกว่านี้มาอธิบายภาพที่เพิ่งเห็นไม่ออกจริง ๆ
เฉินเยี่ยนมองเพดาน ได้ยินเสียงจางหยางหยิบมีดทำครัวขึ้นมา
เฉินเยี่ยนยอมรับว่า แม้จะรู้ว่าจางหยางเป็นคนแบบไหน และเคยเกลียดที่อีกฝ่ายทรยศเขากับชูชู
แต่ถึงอย่างนั้น...
เขาก็ยังใจอ่อน
ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่เปิดแหล่งแสงตั้งแต่เนิ่น ๆ
ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันทุกวัน ทั้งคู่ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแท้ ๆ แต่กลับสนิทสนมยิ่งกว่าญาติพี่น้อง
ต่างก็เป็นคนไร้ที่พึ่ง ทุกคนเกาะกลุ่มกันดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด ความผูกพันที่ก่อเกิดขึ้นจากสภาพเช่นนี้...
จะทำให้เฉินเยี่ยนทำใจฆ่าเขาด้วยมือตัวเองได้อย่างไร?!
แต่คนเรานั้นซับซ้อน
เฉินเยี่ยนใจไม่แข็งพอ
ไม่ได้แปลว่าจางหยางจะเห็นอกเห็นใจเขาด้วย
“อาหยาง รู้ไหม?”
“ฉันรู้สึกว่า...ตัวเองยิ่งนานเข้าก็ยิ่งไม่เหมือนมนุษย์”
เฉินเยี่ยนสะอึกสะอื้น พึมพำว่า “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าสักวันหนึ่งจะกลายเป็น...สัตว์ประหลาดที่สูญสิ้นความเป็นมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิงหรือเปล่า”