รุ่งอรุณเริ่มทอแสง
ลานหน้าโรงงานอาหารทางตะวันตกของเมือง
เฉินเยี่ยนยืนอยู่ในแถว สายตาคอยเหลือบมองฮั่วขุยที่รับเงินเสร็จแล้วอยู่ไม่ไกล
ฮั่วขุยก้มหน้า กำลังใช้ธนบัตรแผ่นหนึ่งพับเป็นเครื่องบินกระดาษ
เฉินเยี่ยนมองคนที่ต่อแถวอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง หลังจากแต่ละคนได้รับเงิน ใบหน้าที่เคยชาเฉยก็เผยความยินดีออกมาบ้าง
แต่เขากลับดีใจไม่ออก
เมื่อวานเขาแทบอดใจรอให้ถึงคิวตัวเองไม่ไหว แต่วันนี้เฉินเยี่ยนกลับอยากให้เวลาผ่านไปช้าลง
เขายอมรับว่านี่เป็นความคิดที่อยากหลบหนี
ยิ่งได้รับเงินช้าเท่าไร ก็ยิ่งรู้ช้าว่าฮั่วขุยต้องการให้เขาทำอะไร
ทั้งที่รู้ดีว่าการถ่วงเวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลย
สิ่งที่ต้องมาถึง ย่อมต้องมาถึงในที่สุด
ในที่สุด เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าม่านสนธยา
ห้าร้อยหยวน
น้อยกว่าเมื่อวานถึงสองร้อยหยวน
เฉินเยี่ยนไม่ได้ผิดหวัง
เหตุผลข้อหนึ่งคือเมื่อคืนเขาทำงานได้ไม่ดีนัก เพราะตั้งใจเล่นงานอู๋หยางให้ตาย การถูกหักเงินจึงเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว
ส่วนอีกเหตุผลหนึ่ง…
ปัญหาใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เรื่องเงินอีกต่อไป
อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ต่อให้มีเงินเพิ่มอีกหลายร้อยหยวน ก็แก้ปัญหาของเขาไม่ได้
“กลับมา”
หลังเฉินเยี่ยนรับเงินแล้วเดินออกจากแถว เตรียมจะไปหาฮั่วขุย คนของม่านสนธยาที่อยู่ตรงนั้นก็เรียกเขาไว้กะทันหัน
เฉินเยี่ยนหันกลับไปมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง
“นายยังไม่ได้พูดขอบคุณ”
คนของม่านสนธยาเตือน