“ก็...ง่ายแค่นี้เองเหรอ?”
เฉินเยี่ยนนั่งอยู่บนพื้น มือถือผ้าขี้ริ้วที่ฮั่วขุยให้มา เช็ดคราบเลือดบนใบหน้า
ไม่เหมือนตอนที่เห็นนักสู้สนธยายิงผู้หญิงคนนั้นตายก่อนหน้านี้ คราวนี้เหตุการณ์เกิดขึ้นใกล้ตัวเขามากกว่า
ไม่ใช่แค่ใกล้กันทางกายภาพ แต่ยังใกล้ในแง่ความรู้สึกนึกคิดด้วย
อู๋หยางเป็นคนรู้จักของเขา
ไม่ว่าความสัมพันธ์จะเป็นอย่างไร แต่อู๋หยางก็เคยปรากฏตัวในชีวิตเขาหลายครั้ง
เขาอยากฆ่าอู๋หยาง นี่คือความจริง และฮั่วขุยก็ลงมือทำตามคำขอของเขา
แต่พออู๋หยางมาตายต่อหน้า เฉินเยี่ยนก็ยังได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างหนัก
ในความคิดของเขา ฮั่วขุยน่าจะอาศัยความเข้าใจกฎของการเก็บของยามค่ำคืน หรือไม่ก็ใช้ประสบการณ์ของตัวเองหาวิธีหลอกให้อู๋หยางตาย
แต่ความจริงคือ ฮั่วขุยไม่จำเป็นต้องใช้กลอุบายอะไรเลย
ฮั่วขุยบอกว่า เขาแค่แจ้งนักสู้สนธยาว่าอู๋หยางก่อเรื่อง
แถมยังยินดีจ่ายเงินให้พวกนั้น 2,000 หยวนเป็นสินน้ำใจ
นักสู้สนธยาไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าฮั่วขุยกับอู๋หยางมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน เช่นเดียวกับที่ฮั่วขุยไม่ถามเฉินเยี่ยน
สำหรับพวกเขา ก็แค่ฆ่าคนคนหนึ่งเท่านั้น
จะต้องมีเหตุผลมากมายไปทำไม?
ผลประโยชน์ลงตัว ก็เหนี่ยวไกได้
ผลประโยชน์ที่ทำให้นักสู้สนธยาพอใจคือเงิน 2,000 หยวน
แล้วตัวเขาเองล่ะ...
จะมอบผลประโยชน์อะไรให้ฮั่วขุยได้บ้าง?
เฉินเยี่ยนมองคนเก๋าหลายคนทางนั้นโยนศพอู๋หยางเข้าไปในความมืดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในชั่วขณะนั้นเขาไม่ได้รู้สึกสะใจที่กำจัดอีกฝ่ายสำเร็จ กลับรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่กว่าเดิมกดทับอกอยู่