จางหยางกุมศีรษะด้วยความทุกข์ทรมาน ขดตัวอยู่ข้างกำแพง เสียงร้องไห้คร่ำครวญก้องสะท้อนไปทั่วทางเดินสลัว
อารมณ์ด้านลบนับไม่ถ้วนปะทุขึ้นในใจเขา
ความรู้สึกผิด
ความหวาดกลัว
ความสิ้นหวัง
ส่วนเฉินเยี่ยนเองก็ไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าเขาสักเท่าไร
ที่พวกเขาออกไปเก็บของยามค่ำคืน ก็เพราะแหล่งแสงที่มีหมดลงแล้ว
คืนนี้พวกเขาไม่มีแหล่งแสงเหลือไว้จุดไฟในห้องอีกแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้นคือ อีกไม่ถึง 4 ชั่วโมงก็จะค่ำแล้ว
ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ต่อให้เป็นเฉินเยี่ยนก็ยังนึกไม่ออกว่าจะหาเงินจากช่องทางไหนมาซื้อแหล่งแสงได้
“ใครแย่งไป?”
เฉินเยี่ยนเงียบไปประมาณ 10 วินาที ก่อนจะเอ่ยปากอีกครั้ง
จากสถานการณ์ตอนนี้ วิธีเอาชีวิตรอดที่เขานึกออกมีเพียงทางเดียว
แย่งแหล่งแสงกลับมา
“ถะ...ถนนซานเหอ...อู๋หยางคนนั้น”
จางหยางหอบหายใจตอบ “ยังมีอู๋ไห่น้องชายเขาด้วย”
สองพี่น้องคู่นี้นับว่าเป็น “เพื่อนเก่า” ของพวกเฉินเยี่ยน
สองคนนี้อายุมากกว่าเฉินเยี่ยนไม่กี่ปี ต่างก็ไม่มีพ่อแม่ อาศัยเก็บขยะประทังชีวิต เป็นคนชั้นล่างสุดของสังคม
ก่อนหน้านี้ตอนเก็บขยะ ทั้งสองฝ่ายเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่หลายครั้ง
แต่ตราบใดที่ไม่กระทบต่อการดำรงชีวิต เรื่องพวกนั้นก็เป็นแค่การทะเลาะเบาะแว้งเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
แหล่งแสงขึ้นราคา
พี่น้องตระกูลอู๋ก็อยากมีชีวิตอยู่
สำหรับพวกเขาแล้ว การแย่งแหล่งแสงของจางหยางมีความเสี่ยงน้อยกว่าการเข้าร่วมเก็บของยามค่ำคืนมาก
เมื่อราคาแหล่งแสงพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน ทุกคนต่างมีใจอยากเอาชีวิตรอดเหมือนกัน แต่วิธีที่เลือกกลับแตกต่างกันลิบลับ
เฉินเยี่ยนเลือกพาตัวเองเข้าไปเสี่ยง อันตรายสูง ผลตอบแทนสูง
ส่วนพี่น้องตระกูลอู๋เลือกปล้นจางหยางที่อ่อนแอกว่าพวกเขา