ระลอกคลื่นนี้ เขาเคยเห็นมาก่อน
ตอนออกไปเก็บของยามค่ำคืน
เขาเคยเตือนนักสู้สนธยาแล้ว แต่พวกนั้นกลับไม่ใส่ใจ
บัดนี้มันปรากฏขึ้นในความฝันของเฉินเยี่ยน ทำให้เขาคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่า คงเป็นเพราะกลางวันคิดถึง กลางคืนจึงฝันถึง
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคนพูดว่า ความฝันคือกระบวนการจัดเรียงเศษเสี้ยวของความจริง
ส่วนตัวเขาในตอนนี้ก็คงกำลังมีส่วนร่วมในกระบวนการนั้น
แต่...
ถ้าเป็นการจัดเรียงจริง เขาจะเข้าไปใกล้ระลอกคลื่นนี้เพื่อดูว่ามันคืออะไรกันแน่ได้หรือเปล่า?
แม้จะพูดกันว่า คนเราไม่อาจรับรู้ข้อมูลที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อนในความฝัน แต่ความอยากรู้อยากเห็นอย่างรุนแรงก็ยังทำให้เฉินเยี่ยนอดขยับเข้าไปใกล้มันไม่ได้
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นแค่ความฝัน
ไม่มีทางเกิดอันตรายอะไรหรอก
เฉินเยี่ยนเดินมาถึงตรงหน้าระลอกคลื่นแล้ว
น่าแปลกที่ใต้เท้าไม่มีถนน รอบด้านก็มืดสนิท ไม่น่าจะทำให้เขารู้สึกถึงระยะทางได้ แต่เขากลับเดินมาถึงที่นี่ทีละก้าวจริง ๆ
เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องที่ผิดหลักเหตุผลเหล่านั้น ทุกสิ่งในความฝันเดิมทีก็ไม่อาจใช้เหตุผลตามปกติมาตัดสินได้
เฉินเยี่ยนค่อย ๆ ยกมือขึ้น พยายามสัมผัสระลอกคลื่น
ฟู่...
เสียงแผ่วเบาดังลอดเข้ามาในหู
ปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ
ยิ่งทำให้เขาอดทึ่งกับความสมจริงของความฝันไม่ได้
ระลอกคลื่นตรงหน้าเปลี่ยนแปลงไปทันทีที่สัมผัสถูกมือเขา
มันราวกับกำลังตอบสนองอย่างตื่นตัว ระลอกที่พลิ้วไหวพลันเร็วขึ้นมาก