ฮั่วขุยเคยคิดว่าเฉินเยี่ยนจะยกเหตุผลขึ้นมาพูดมากมาย
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงที่สุดคืออีกฝ่ายจะพูดถึงคำว่า “กลิ่น”
ฮั่วขุยก้มหน้า สูดดมบริเวณจมูกของตัวเอง
“ความคิดที่จะฆ่าคน... มันมีกลิ่นแบบไหน?”
เห็นได้ชัดว่าทฤษฎีของเฉินเยี่ยนใช้กับฮั่วขุยไม่ได้
แต่ท่าทีที่อีกฝ่ายแสดงออกมาในตอนนี้กลับยืนยันข้อสันนิษฐานของเฉินเยี่ยน
อย่างน้อยระหว่างที่คุยกันอยู่ตอนนี้ ฮั่วขุยก็ไม่ได้คิดจะฆ่าเขา
“พี่ขุย ผมไม่อยากตาย พี่เองก็ไม่ได้คิดจะฆ่าผม สำหรับพี่แล้ว การมีผมอยู่ก็เป็นแค่ตัวแปรที่ทำให้ไม่สบายใจ”
เฉินเยี่ยนพูดต่อ “แก้ปัญหานี้ง่ายมาก ผมอยู่ที่นี่ไปก่อน พอพี่รู้สึกว่าผมจะไม่ทำให้แผนของพวกพี่เกิดความเปลี่ยนแปลงแล้ว ค่อยคืนอิสรภาพให้ผม”
ความจริงฮั่วขุยก็คิดเช่นนั้น
เฉินเยี่ยนเป็นภัยก็เพราะอาจไปเปิดโปงเรื่องนี้กับพวกนักสู้สนธยาเท่านั้น
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าเขา
ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของเฉินเยี่ยน ซึ่งไม่สมกับอายุและสถานะของเขา ราวกับไปกระตุ้นชุดคำสั่งพื้นฐานของฮั่วขุยเข้า
หากฝึกคนแบบนี้ให้ดี เขาย่อมมีประโยชน์มาก
“ถึงพวกนักสู้สนธยาจะหาที่นี่เจอจริง ๆ ฉันก็จะรับมือเอง”
เฉินเยี่ยนไม่ได้รอให้ฮั่วขุยตอบตกลง เขายื่นมือไปเปิดประตู “พี่มองผมเป็นแนวป้องกันชั้นแรกก็ได้ ถึงตอนนั้นต่อให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ อย่างน้อยการมีผมอยู่ก็ช่วยให้พวกพี่มีเวลาเตรียมรับมือได้บ้าง”
ฮั่วขุยไม่ได้ห้ามเฉินเยี่ยน