จากที่ฮั่วขุยสังเกตเฉินเยี่ยนก่อนหน้านี้ เด็กคนนี้ก็เป็นเพียงเศษฝุ่นที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในสังคมชั้นล่าง กระทั่งการมีชีวิตอยู่ยังเป็นเรื่องยาก
ฮั่วขุยไม่คิดว่าตนจะมองคนผิด
เพราะความสามารถที่ทำให้เขาตั้งหลักในโลกใบนี้ได้ ก็คือการมองคน
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากมาถึงห้องกึ่งใต้ดินแห่งนี้ ฮั่วขุยก็สังเกตเห็นกลิ่นอายชีวิตประจำวันที่เป็นเอกลักษณ์ของคนอย่างเฉินเยี่ยนอีกหลายอย่าง
อาหารขึ้นรา เสื้อผ้าสกปรกขาดวิ่น รวมถึงกลิ่นเฉพาะตัวที่ต่อให้พยายามปกปิดแค่ไหนก็ลบไม่ออก
ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับกำลังบอกฮั่วขุยอย่างชัดเจนว่า คนที่นี่...
แค่พยายามอย่างหนักเพื่อมีชีวิตอยู่เท่านั้น
แต่ปฏิกิริยาของเฉินเยี่ยนในตอนนี้กลับทำให้ฮั่วขุยรู้สึกขัดตา
ด้วยอายุและสถานะอย่างเฉินเยี่ยน เมื่อรู้แล้วว่าคนที่ถูกขังอยู่ในห้องคือลูกสาวของนายกเทศมนตรี เขาจะไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลยได้อย่างไร?
เขาอาจจะกลัว
หรือไม่ก็กังวลและประหลาดใจ
ต่อให้ตื่นเต้นอยู่บ้าง ฮั่วขุยก็ยังเข้าใจได้
แต่ความสงบนิ่งในตอนนี้กลับไม่ชอบมาพากล
“ที่นายให้ฉันยืมห้อง ก็เพื่อซ่อนเธอไว้หรือ?”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเยี่ยนก็เอ่ยเสียงเนิบ “ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา ฉันก็จะถูกมองว่าเป็นพวกเดียวกับนาย”
วิธีคิดของนักสู้สนธยานั้นเรียบง่ายมาก
ถ้ามีคนถูกขังอยู่ในบ้านของคุณ คุณก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด
ด้วยสถานะของเฉินเยี่ยน นักสู้สนธยาคงไม่เสียเวลาทนฟังเขามากนัก