เฉินเยี่ยนซ่อนมือขวาไว้ด้านหลัง
เพราะตอนนี้เขายังสวมเสื้อผ้าของอู๋หยางอยู่ แขนเสื้อที่กว้างพอดีจะช่วยปกปิดเส้นสีดำบนข้อมือได้
เส้นสีดำเริ่มขยับแล้ว
เฉินเยี่ยนมีโอกาสทดลองควบคุมมันไม่มากนัก ตอนนี้ทำได้เพียงควบคุมขั้นพื้นฐานเท่านั้น
อีกทั้งเขายังไม่รู้ด้วยว่าพลังของเส้นสีดำนี้เป็นอย่างไร
ตามเหตุผลแล้ว ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะใช้มัน
แต่สถานการณ์ตรงหน้าเห็นได้ชัดว่าจะไม่เปิดโอกาสให้เขาค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับเส้นสีดำ
หากพูดถึงความสัมพันธ์ คนแรกที่เฟิงชิงเลือกช่วยให้รอดย่อมเป็นฮั่วขุย
เรื่องนี้ไม่ต้องคิดให้มาก
ส่วนโควตาอันล้ำค่าคนที่สอง...
มีโอกาสสูงว่าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ย
ในใจเฟิงชิง เฉินเยี่ยนควรถูกทอดทิ้งไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
แม้เฉินเยี่ยนจะไม่มั่นใจในเส้นสีดำมากนัก แต่หากไม่ขัดขืน ก็เท่ากับนั่งรอความตาย!
ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของเขาในตอนนี้คือ ไม่มีใครที่นี่รู้ว่าเขามีความสามารถในการลงมือ
บางทีระหว่างที่กัวเฟิ่งข่ายกับเฟิงชิงต่อสู้กัน เขาอาจฉวยโอกาสเพียงเสี้ยววินาทีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วได้
ขณะที่เฉินเยี่ยนกำลังจดจ่ออยู่กับสถานการณ์ตรงหน้า...
“เข้ามาเลย”
เฟิงชิงยกมีดสั้นขึ้นพาดไว้หน้าอก แววตาฉายความเด็ดเดี่ยว
มีแสงสีเขียวจาง ๆ ราวกับมีหรือไม่มีปกคลุมมีดสั้นเล่มประณีตนั้น
“ตอนนี้เรารวบรวมข้อมูลของแขกแห่งราตรีได้ทั้งหมด 143 คน”
กัวเฟิ่งข่ายมองมีดสั้น “เขี้ยวพิษเฟิงชิง ใช่ไหม?”
“ตาถึงฉิบหาย!”