เฉินเยี่ยนจำไม่ได้ว่าตัวเองกลับมาถึงบ้านได้ยังไง
ตลอดทาง เขารู้สึกเหมือนคนเมา สมองตื้อตัน มึนงงไปหมด
หรืออาจเป็นเพราะคืนนี้เหนื่อยล้าเกินไป
หรืออาจเป็นเพราะภาพที่เขาเห็นที่จัตุรัสกลางเมือง
ผู้หญิงคนนั้น ล้มลงในกองเลือด
ผู้คนรอบข้าง ก้าวเท้าเคลื่อนไหวด้วยใบหน้าที่ชาชิน พยายามไม่ให้ตัวเองเปื้อนเลือด
ส่วนชายผมทองก็ยกมือขึ้น ชูปืนพกที่ก่อนหน้านี้ห้อยอยู่ที่ขาซ้ายตลอดเวลา
เขาไม่ได้โกหก
ปืนกระบอกนั้น เอาไว้ฆ่าคนจริง ๆ
“พี่เยี่ยน!”
เสียงเรียกที่สดใสดังขึ้น ดึงเฉินเยี่ยนกลับมาสู่ความเป็นจริง
เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านแล้ว
ชูชูที่ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วเปิดประตูออกมา ตื่นเต้นพุ่งเข้าไปกอดเขา
ไม่นานนัก เฉินเยี่ยนก็ได้ยินเสียงสะอื้นในอ้อมกอด
ด้านหน้า รอบดวงตาของจางหยางที่มีรอยคล้ำเริ่มแดงระเรื่อ ผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นลูกผู้ชายอย่างเขาไม่สามารถร้องไห้ได้ตามใจเหมือนชูชู
“ร้องไห้ทำไม? พี่กลับมาแล้วไง?”
เฉินเยี่ยนลูบหลังชูชูเบา ๆ
ระหว่างทางกลับมา ถึงแม้จะเดินอยู่ใต้แสงแดดตลอด แต่เขากลับหนาวสั่นไม่หยุด
แต่ในขณะนี้ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะกลับมามีอุณหภูมิอีกครั้ง
“พี่เยี่ยน มือพี่…”
จางหยางสังเกตเห็นมือทั้งสองข้างของเฉินเยี่ยนเต็มไปด้วยโคลนและเลือด
เมื่อคืน เพราะเฉินเยี่ยนไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ไว้ล่วงหน้า ตะไคร่น้ำมืดทั้งหมด จึงถูกเขาขุดด้วยมือเปล่า
ตอนนั้นคิดแต่ว่าจะได้เงินมาซื้อแหล่งแสง ก็เลยไม่สนใจว่ามือของตัวเองจะพังเพราะขุดดินไปแล้ว
และเพราะคำเตือนของจางหยาง เฉินเยี่ยนที่ผ่อนคลายเต็มที่เพราะกลับมาถึงบ้านแล้ว ถึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเสียดแทงที่มือ
“ไม่เป็นไร ล้างแล้วก็หาย”
เฉินเยี่ยนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็หยิบค่าจ้าง 700 หยวนที่เพิ่งได้มาออกมาจากกระเป๋า: “พวกนายดูสิ นี่อะไร?”
“เงินตั้งเยอะแยะ?”
ดวงตาของจางหยางเป็นประกายทันที
ชูชูที่แยกออกจากเฉินเยี่ยนแล้ว พอเห็นเงิน ก็มีแวววาวขึ้นมาในดวงตาโตคู่นั้นเช่นกัน
พวกเขามีความปรารถนาต่อเงินอย่างแท้จริง
เงิน ทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่ได้
อย่างน้อย ก็มีชีวิตอยู่ได้อีก 7 วัน
“อาหยาง พี่ขอหลับสักพัก นายไปซื้อแหล่งแสงเถอะ”
เฉินเยี่ยนสลัดธนบัตรบาง ๆ อย่างภาคภูมิใจ เสียงที่ธนบัตรบาง ๆ กระทบกัน ในขณะนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน: “เหลืออีก 20 หยวน ซื้อของอร่อย ๆ กลับมา ไม่ต้องประหยัด ใช้ให้หมดเลย! ต่อไปพี่จะหาเงินได้มากขึ้น เราจะได้ไม่ต้องหิวข้าวหรือเก็บขยะกินอีก”
ต้องยอมรับว่า ถึงแม้เมื่อคืนจะเหนื่อยมาก และเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้เฉินเยี่ยนจนถึงตอนนี้ยังทำใจสงบไม่ได้ แต่…
วินาทีนี้ เขารู้สึกโคตรจะดีใจ
ในที่สุดตัวเองก็รับภาระบนบ่าได้แล้ว
“จริงเหรอ?”
จางหยางตื่นเต้นรับเงินไป: “งั้นผมซื้อซาลาเปาไส้หมูได้ไหม?”
“ซื้อสิ!”
เฉินเยี่ยนพูดอย่างใจกว้าง: “ซื้อสิบลูก!”
“เย้!”
จางหยางหน้าระเรื่อ น้ำลายแทบไหล ราวกับว่าไส้หมูกำลังแตกในปากแล้ว
ส่วนชูชูที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่มีความสุขเท่าเขา
“พี่เยี่ยน พี่… ยังจะไปเก็บของยามค่ำคืนอีกเหรอ?”
จางหยางก็รู้ตัวได้ทันทีว่าปฏิกิริยาของตัวเองดูตื่นเต้นเกินไป
เฉินเยี่ยนบอกว่าจะหาเงินได้มากขึ้น เห็นได้ชัดว่าการเก็บของยามค่ำคืนทำให้เขามีความมั่นใจ
“อืม แต่พวกนายวางใจได้ พี่เจอวิธีเก็บของยามค่ำคืนอย่างปลอดภัยแล้ว”
เด็กสองคนไม่ค่อยมีความเข้าใจเกี่ยวกับการเก็บของยามค่ำคืนเท่าไหร่
ตอนนี้เฉินเยี่ยนบอกว่ามีวิธีที่ปลอดภัย ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาสงสัยอะไรมาก แค่คิดว่าต่อไปจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องแหล่งแสง และได้กินของอร่อย ๆ…
ช่างเป็นชีวิตที่วิเศษจริง ๆ!
“เอาล่ะ พี่ง่วงมาก ขอนอนก่อนนะ”
เฉินเยี่ยนหาวไม่หยุด
แต่ชูชูกลับไปเอาน้ำสะอาดมาให้เขาล้างหน้าและมือก่อน จากนั้นให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อ แล้วถึงจะยอมให้เขานอน
เฉินเยี่ยนหลับไปแทบจะทันที
เสียงกรนดังขึ้นในห้องเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
จางหยางบอกลาชูชูแล้ว ก็ถือเงินไปซื้อแหล่งแสงและซาลาเปาไส้หมูอย่างมีความสุข
ไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน
เฉินเยี่ยนรู้สึกเหมือนตัวเองตื่นแล้ว
แต่พอลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าตรงหน้าของเขามืดมิดไปหมด
ชั่วขณะนั้น รูขุมขนของเฉินเยี่ยนเปิดออกทั้งหมด ขนลุกซู่!
“อาหยาง! เปิดแหล่งแสงสิ!”
ปฏิกิริยาแรกของเฉินเยี่ยนคือตัวเองนอนเลยเวลา ตื่นขึ้นมาตอนกลางคืนแล้ว
ลืมเปิดแหล่งแสง นั่นมันเรื่องที่เอาชีวิตไม่รอดเลยนะ!
จางหยางจะประมาทแบบนี้ได้ยังไง?
แต่ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกได้ว่า มีบางอย่างผิดปกติ
“เปิดแหล่งแสงสิ…”
“แหล่งแสง…”
ตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้าน
บ้านไม่ได้โล่งกว้างขนาดนี้
อย่างน้อย ก็ไม่ควรมีเสียงก้อง
เป็นฝัน?
เฉินเยี่ยนลุกขึ้นพรวด
เขาไม่เคยเจอความฝันที่สมจริงขนาดนี้มาก่อน
ความฝัน ส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อหาที่ขาด ๆ เกิน ๆ เป็นชิ้นเป็นอัน
แต่เฉินเยี่ยนมั่นใจได้ว่า ตอนนี้เขาตื่นเต็มตา
“นายรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องการตะไคร่น้ำมืดทั้งต้น ทำไมไม่เตือนฉันอีกสักครั้งล่ะ?”
เสียงผู้หญิงดังแว่วเข้ามาในหูของเฉินเยี่ยน
พอได้ยินเสียงนี้ เฉินเยี่ยนก็รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัวอีกครั้ง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
คือ…
ผู้หญิงที่ถูกนักสู้สนธยาฆ่าตายวันนี้นี่เอง!
เธอ กำลังโทษตัวเองเหรอ?
ฉันเตือนเธอแล้วนะ!
แต่เธอไม่ฟังเองนี่!
ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?
แล้วทำไมเธอต้องมาหาฉันด้วย?
ริมฝีปากของเฉินเยี่ยนซีดขาว
ถ้านี่คือฝันร้าย เขาอยากให้ตัวเองตื่นเร็ว ๆ
คำถามของเธอ ทำให้เขาถึงกับเริ่มสงสัยว่า ตัวเองควรจะเตือนเธออีกสักครั้งจริง ๆ ไหม
“ต่างก็เป็นมือใหม่เหมือนกัน ทำไมนายได้ 700 หยวน แต่ฉันได้แค่ 100?”
“ลูกของฉัน ยังรอให้ฉันเอาแหล่งแสงกลับบ้านอยู่เลย ถ้าฉันตาย เธอจะทำยังไง?”
“เธอเพิ่ง 6 ขวบ อยู่คนเดียว จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง…”
“ทำไมนายไม่ยอมแบ่งเงิน 700 หยวนของนายให้ฉันบ้างล่ะ?”
เสียงของผู้หญิงดังมาจากทุกทิศทุกทาง
ถึงแม้เฉินเยี่ยนจะปิดหูไว้แน่น แต่ก็ยังขัดขวางไม่ได้ที่เสียงจะแทรกซึมเข้าสู่สมอง
“ฉันก็ต้องมีชีวิตอยู่เหมือนกันโว้ย!!”
เฉินเยี่ยนตะโกนอย่างดุร้าย: “ฉันเตือนเธอไปตั้งนานแล้ว!! เป็นเธอเองที่ไม่เชื่อ!! กลัวตายขนาดนั้นก็อย่ามาเก็บของยามค่ำคืนสิ!! เธอไม่ไปขัดใจนักสู้สนธยาพวกนั้นก็จบแล้วไง?!”
ตลอดมา เฉินเยี่ยนรู้จักควบคุมอารมณ์ของตัวเองเป็นอย่างดี
การสวมบทบาทเป็นพี่ใหญ่ ทำให้เขารู้ว่าการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผลของตัวเอง อาจนำปัญหาไปสู่คนน้องได้
แต่ในความฝันนี้ เขาที่ปกติอารมณ์มั่นคง กลับปลดโซ่ตรวนของตัวเองออก
เรื่องที่เกิดขึ้นในความฝัน จะไม่ส่งผลต่อความเป็นจริง
และอีกอย่าง หลาย ๆ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ สร้างแรงกระแทกให้เขาใหญ่หลวงมาก
นี่จึงเป็นพื้นที่ให้เขาระบายได้พอดี
อย่างไรก็ตาม หลังจากเฉินเยี่ยนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เสียงของผู้หญิงคนนั้น ก็หายไปจริง ๆ
เฉินเยี่ยนปล่อยมือออกจากหู ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เขายังคงอยู่ในความมืด
ยังไม่ทันได้ระบายอีกครั้ง สายตาด้านข้างก็เหลือบไปเห็นว่า ในความมืดด้านหน้า มีระลอกคลื่นแผ่กระจายออกมา
จากล่างขึ้นบน เหมือนคลื่นทะเลที่ตั้งขึ้น