“เป็นไปไม่ได้!”
คราวนี้หลินเพ่ยหย่าไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบออกมาทันที
“นักสู้สนธยารับคำสั่งจากพ่อฉันเท่านั้น ฉันไม่มีสิทธิ์สั่งการพวกเขา”
เฉินเยี่ยนไม่ได้แสดงความเห็นต่อคำตอบนั้น
แม้ความคิดของหลินเพ่ยหย่าจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว แต่เธอก็ยังมองปัญหาต่าง ๆ ได้เพียงจากมุมของตัวเอง
เธอไม่รู้เลยว่า ฮั่วขุยใช้เงินแค่ 2,000 หยวน ก็จ้างนักสู้สนธยาคนหนึ่งให้ฆ่าอู๋หยางได้แล้ว
“ปัญหาใหญ่ที่สุดของเธอตอนนี้คือ ในมือไม่มีคนมีฝีมือ”
เฉินเยี่ยนไม่ได้แย้ง แต่ช่วยเธอคิดต่อ “ต่อให้ฉันรับปากช่วย ก็ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้อยู่ดี”
หลินเพ่ยหย่ารู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว
แต่คนที่มีฝีมือมีน้อยเกินไป
นอกจากนักสู้สนธยา ก็มีแต่ผู้ถือโคม
คนของหน่วยลาดตระเวนเมืองก็นับว่ามีพลังอยู่บ้าง เพียงแต่เป็นพลังที่ใช้ได้เฉพาะตอนกลางวัน
หน้าที่หลักของพวกเขาคือจัดการกับคนที่ปรากฏตัวในเวลากลางวัน ไม่ใช่เยียนที่ปรากฏตัวในยามค่ำคืน
อีกอย่าง ต่อให้เป็นหน่วยลาดตระเวนเมือง หลินเพ่ยหย่าก็ไม่มีสิทธิ์สั่งการพวกเขา
“แต่ฉันสั่งการนักสู้สนธยาแม้แต่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ”
หลินเพ่ยหย่าขมวดคิ้วเรียวงาม “ฉันแทบไม่เคยติดต่อกับนักสู้สนธยาเลยด้วยซ้ำ”
เฉินเยี่ยนเองก็ไม่ได้ติดต่อกับนักสู้สนธยามากนัก
แต่เหตุผลของเขาต่างจากหลินเพ่ยหย่า นักสู้สนธยามีสถานะสูงกว่าเขามาก จึงไม่สนใจจะคบหาด้วย พูดให้ตรงก็คือ พวกเขาไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
ส่วนหลินเพ่ยหย่านั้น นักสู้สนธยามักปรากฏตัวในฐานะผู้คุ้มกันเธอ เธอจึงไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับพวกเขามากนัก