ตอนที่ 0052 ปู้หลิว
สี่โมงเย็น เฉินเยี่ยนมาถึงบาร์ปู้หลิวก่อนเวลานัด
กริ๊ง ๆ
เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่บนประตูดังขึ้น ชายทั้งสี่คนซึ่งกำลังนั่งเล่นไพ่อยู่บนโซฟาพร้อมใจกันหันมามอง
แววตาของทั้งสี่เหมือนกันมาก พวกเขากวาดตามองเฉินเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเป็นอันดับแรก
เฉินเยี่ยนชะโงกหน้า มองสำรวจไปรอบ ๆ
ด้านหน้ามีเคาน์เตอร์บาร์ยาวกว่าสามเมตร เหนือเคาน์เตอร์แขวนแก้วเหล้ารูปทรงต่าง ๆ ไว้
ส่วนผนังด้านหลังเรียงรายไปด้วยเหล้าหลากหลายชนิด
ชายคนหนึ่งสวมถุงมือสีขาว กำลังเช็ดแก้วอยู่ เขาแต่งตัวเรียบร้อย ผมยังมันเงาวับ
เขาก็กำลังพิจารณาเฉินเยี่ยนอยู่เช่นกัน
บาร์แห่งนี้น่าจะมีพื้นที่ไม่ถึง 200 ตารางเมตร ด้านข้างเรียงโต๊ะกลมเล็ก ๆ ไว้สี่ตัว ส่วนอีกด้านเป็นโซฟาคู่กับโต๊ะยาว
ผังโดยรวมเรียบง่าย เฉินเยี่ยนจึงมองเห็นทั่วทั้งบาร์ได้ในพริบตา
นับรวมเขาแล้ว มีคนอยู่เพียงหกคน
ฮั่วขุยไม่อยู่
“ขอโทษนะครับ... พี่ขุยอยู่ไหม?”
เฉินเยี่ยนถามอย่างสุภาพ
บาร์เทนเดอร์หลังเคาน์เตอร์ยังคงมองเขา แต่ไม่ตอบ
กลับเป็นชายผมเกรียนคนหนึ่งที่ถือไพ่อยู่ทางนั้นเลิกคิ้วแล้วยิ้มขึ้นมา
ชายคนนี้น่าจะอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี เจาะหูสองแถวด้วยต่างหูห่วงใหญ่เกินจริง หน้าตาหล่อเหลาอยู่บ้าง ใบหน้าคมชัดมีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่จาง ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ! ฉันสงสัยมานานแล้วว่าเฒ่าฮั่วต้องมีลูกนอกสมรสแน่ ๆ ดูสิ ตอนนี้เจ้าตัวมาหาถึงที่แล้วไม่ใช่หรือไง?”