เมื่อดวงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง
แสงแดดค่อย ๆ ทาบผ่านร่างกายของสูเฮ่าทีละนิด จนกระทั่งมาถึงดวงตาทั้งสองข้าง
“อื้อ......”
สูเฮ่าตื่นขึ้น ลืมตาก็ลุกขึ้นนั่งตรง ๆ ทันที
ก้มลงมองสิ่งที่นูนเต่งอยู่ใต้เอว
เขากดมันลงไปเบา ๆ แล้วก็รู้สึกกระหายน้ำมาก
หยิบโค้กที่ยังไม่เปิดข้าง ๆ ขึ้นมา ฉ่า! เปิดแล้วก็ซดรวดเดียวทั้งขวด
“อา~”
ดื่มหมดขวดในอึกเดียว สูเฮ่าจึงลุกขึ้นสำรวจร่างกายตัวเอง
“ฉันสูงขึ้นรึเปล่าเนี่ย?”
ก้มลงมองเสื้อผ้าที่เห็นได้ชัดว่าสั้นลง เขามั่นใจว่าตัวเองสูงขึ้น และก็แข็งแรงขึ้นมากด้วย
แต่ก่อนกางเกงขาสั้นยาวถึงเข่า ตอนนี้ยาวแค่เหนือเข่าขึ้นมาแล้ว
เสื้อยืดก็รัดแน่นขึ้น กล้ามเนื้อที่แข็งแรงถูกบีบอัดอยู่ใต้เสื้อ
พับแขนเสื้อขึ้น เปิดเสื้อออก มองดูด้วยแรงเพียงเล็กน้อย
กล้ามเนื้อนูนขึ้น เป็นสัดส่วนชัดเจน พอดี ๆ ไม่ใหญ่ไม่เล็ก งดงามราวกับถูกสลักด้วยมีดขวาน กล้ามเนื้อแต่ละมัดเหมือนถูกประกอบด้วยเครื่องจักร เต็มไปด้วยความงามแห่งพลัง!
“สูงขึ้น แกร่งขึ้น แข็งแรงขึ้น”
พูดพลาง สูเฮ่าก็ดึงขอบกางเกงขึ้นแล้วก้มลงมอง
อุทานออกมาทันทีว่า “คุ้มสุด ๆ!”
ไม่คิดว่าสิ่งนี้จะถูกเสริมด้วยน้ำยาพันธุกรรมด้วย?
ใหญ่กว่านี้ไม่ได้แล้ว ใหญ่กว่านี้จะเป็นภาระเกินไป
เป๊าะ! ปล่อยขอบกางเกง
สูเฮ่ายืดเส้นยืดสาย หยิบดาบใหญ่มา แล้วเริ่มฝึกในห้อง
ฟัน ตัด แทง หวด จิ้ม ฟาด......
ท่าดาบชุดหนึ่งรวดรื่นไม่ติดขัด แถมยังคมกล้าและทรงพลังจนยากจะต้านทานกว่าเดิมมาก ราวกับอะไรก็ตัดได้หมด