ชั้นสองของโรงอาหาร
ภายใต้การล้อมรอบทีละก้าวของฝูงซอมบี้ สูเฮ่าก็ยังถูกบีบให้ถอยกลับไปที่ปากบันได
ไม่ใช่สู้ไม่ไหว แต่พื้นที่ไม่พอ และยังต้องรับประกันไม่บาดเจ็บเพื่อผ่านด่านให้ได้ นี่ไม่ใช่เกมโหมดเปิดโหดที่วิ่งเข้าไปฟันมั่วก็จบ
หลังจากเพิ่มคะแนนคุณสมบัติ สูเฮ่าฟันซอมบี้ไป 40 กว่าตัวในครั้งเดียวถึงได้เริ่มหอบ
ศพไร้หัวเหล่านี้กองอยู่บนพื้น กลายเป็น “แผ่นชะลอความเร็ว” ไปแล้ว
ฟู่~~~!
ได้ยินเสียงคำรามของฝูงซอมบี้ชั้นหนึ่ง
สูเฮ่าตัดสินใจทันที: “ต้องกลับไปที่หัวมุมบันได”
หัวมุมบันไดมีข้อได้เปรียบเรื่องสิ่งกีดขวางธรรมชาติ
ชานพักกว้าง พื้นที่เยอะ
แต่จำนวนซอมบี้ที่ปีนขึ้นมาได้มีไม่มาก หมายความว่าสูเฮ่าต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้พร้อมกันไม่มากด้วย
สูเฮ่าหันหลังกลับไปที่หัวมุมบันได
ฝูงซอมบี้ส่งเสียงร้องตามมาอย่างบ้าคลั่ง
โชคดีที่ซอมบี้ชั้นสามถูกจัดการจนหมดแล้ว ไม่มีซอมบี้ตัวไหนมาขวางทางด้านหลังเขา ไม่งั้นถ้าถูกล้อมทั้งหน้าและหลังนั่นแหละจบจริง
“คำราม~!”
เห็นซอมบี้กำลังปีนขึ้นบันได
หลังจากร่างกายแข็งแกร่งขึ้น การฟื้นฟูพลังก็เร็วขึ้นมาก แค่พักสักครู่ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ
จึงยกดาบขึ้นฟันต่อเนื่องอีกครั้ง!
“ให้ตายสิ!”
ปึด~
หัวหลุดลอย ซอมบี้ล้มลง
ซอมบี้ตัวถัดไปเข้ามาแทนที่ แล้วก็ถูกฟันหัวกระเด็นอีก!
“ฮึบ~ ตาย!”
“ตายให้หมด!”
สิบนาทีกว่า สูเฮ่าหอบหายใจไม่ทัน หน้าอกเขย่าขึ้นลงไม่หยุด เหงื่อไหลลงมาตามเส้นผม ขมับ คาง และแขนไม่ขาดสาย
ทุกครั้งที่ฟันลง ยังพาเหงื่อปลิวเป็นสายด้วยซ้ำ!
เหนื่อย เหนื่อยจริงๆ!
สูเฮ่าฟันจนมือชา หมดแรงระเนระนาด
แต่ในใจกลับพลุ่งความรู้สึกกระหายเลือดขึ้นมา ทำให้เขาฟันยิ่งสนุก ยิ่งบ้าคลั่ง
หัวที่ปลิวออกไป กลายเป็นภาพที่น่าพึงพอใจ
ซอมบี้ที่ล้มลง เหมือนความดีใจตอนเก็บเกี่ยวข้าวสาลี!
ฟันไปฟันมา
สูเฮ่าค่อยๆ หยุดลง
ไม่ใช่ฝูงซอมบี้ฟันหมดแล้ว แต่ปากบันไดถูกศพทับจนตันไปแล้ว
สิบนาทีกว่า ไม่มีการลากยาว
เขาฟันซอมบี้ไปอีกหลายสิบตัว จำนวนเท่าไหร่เขาไม่นับ แต่หลายสิบแน่นอน เดี๋ยวดูบันทึกทีหลัง
ศพเหล่านี้กองปิดปากบันได ทำให้ปากบันไดแน่นหนึบไปหมด
ซอมบี้ด้านหลังอยากเข้ามา ต้องแหวกกองศพออก
แต่กลิ่นเป็นกลิ่นเดียวกัน ซอมบี้ไม่สนใจ
ซอมบี้หลายตัวจึงได้แต่ปีนป่ายแล้วหมุนไปหมุนมา ล้มแล้วลุก ทำซ้ำไปซ้ำมา
“ฟู่~~~ฟู่~~~ฟู่~~~”
สูเฮ่าฉวยโอกาสหายใจใหญ่ๆ พักผ่อน
ยกดาบใหญ่ขึ้นมาดูหนึ่งที
บนใบดาบสีน้ำเงินเข้ม มีคราบเลือดปะปนอยู่เล็กน้อย ประดับอยู่บนผิว เหมือนคราบสกปรก ก็เหมือนเหรียญกล้าหาญ สำหรับนักสู้นี่คือความงามที่ไม่อาจเทียบได้ งดงามกว่าผู้หญิงเสียอีก!
“ดูสิว่าฟันไปกี่ตัว”
เข้าดูในระบบ
[ขอแสดงความยินดีที่ทำภารกิจสำเร็จ: สังหารซอมบี้ร้อยศพ!(136/100)]
[รางวัลภารกิจ: ตัวเลือกไร้ขอบเขตระดับเทพหนึ่งครั้ง]
[รางวัลที่หนึ่ง: ช็อกโกแลตโดฟ 10 ตัน]
[รางวัลที่สอง: น้ำยาปรับปรุงยีนทหารขั้นต้น]
[รางวัลที่สาม: พื้นที่ของระบบ 50 ลูกบาศก์เมตร]
ดูรางวัลเสร็จ
“รางวัลที่หนึ่งนี่ ทำไมเป็นของกินหมดเลย”
สูเฮ่าตัดรางวัลที่หนึ่งทิ้งทันที
เน้นดูรางวัลที่สองกับที่สาม
ดูรางวัลที่สามก่อน 50 ลูกบาศก์เมตร ประมาณขนาดห้องนั่งเล่นห้องหนึ่ง ใส่ของได้เยอะ เขาเก็บรถเข้าพื้นที่ของระบบได้ด้วยซ้ำ
หรือเก็บน้ำมันเบนซินเป็นกอง อาหารเครื่องดื่ม เวชภัณฑ์ ถุง...เอ่อ เดี๋ยว
สรุปคือใช้งานได้จริงมาก น่าสนใจสุดๆ
“เฮ้อ” สูเฮ่าถอนหายใจอย่างเสียดาย
แต่ก็ยังเป็นประโยคเดิม
ในยุคสิ้นโลก สิ่งที่เพิ่มความแข็งแกร่งได้ ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งก่อนโดยไม่มีเงื่อนไข
พื้นที่ของระบบ...... แค่ทำภารกิจให้มากพอ ยังไงก็ต้องเจออีกแน่ แต่ของเหลวปรับปรุงยีนนั่นไม่แน่นอน
“ดูน้ำยาปรับปรุงยีนหน่อย”
[น้ำยาปรับปรุงยีนทหารขั้นต้น: ยกระดับคุณสมบัติร่างกายของผู้ใช้อย่างรอบด้าน ค่าทั้งสามด้านเพิ่มขึ้นด้านละ 10 จุด เพิ่มความสามารถด้านการเคลื่อนไหวโดยรวม ความเร็วปฏิกิริยาของระบบประสาท เพิ่มความต้านทานไวรัสอย่างชัดเจน ไวรัสซอมบี้ทั่วไปจะทำได้แค่ทำให้ทหารขั้นต้นอ่อนแอประมาณ 15~30 วัน]
งั้นไม่ต้องพูดอะไรอีก
“ค่าทั้งสามด้านเพิ่มด้านละ 10 จุด นี่คือคะแนนคุณสมบัติรวม 30 จุด”
“บวกกับความสามารถต้านไวรัสด้านหลังอีก”
นี่มันมีประโยชน์สุดๆ!
ที่สำคัญที่สุด คือความสามารถต้านไวรัสนี่แหละ!
สูเฮ่าต่อไปจะสู้เก่งมาก นั่นจริง แต่เกราะต้านไวรัสของเขาไม่ได้สูง
ถึงจะแข็งแรงอย่างช้าง ถ้าถูกข่วนที โดนกัดทีก็จบแล้วจะทำยังไง?
ถ้าเขากลายพันธุ์เป็นซอมบี้ คิดถึงพลังร่างกายนั้นไม่กล้าคิดเลย
อย่างน้อยก็สร้างความเสียหายให้มนุษย์ได้ไม่น้อย
ส่วนเรื่องอ่อนแอก็อ่อนแอเถอะ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่มีอาหารก็ถือว่าวันหยุดพักร้อน
ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว
สูเฮ่าตัดสินใจทันที: “เลือกรางวัลที่สอง”
[เลือกสำเร็จ จะใช้ทันทีหรือไม่ หลังจากใช้ทันที แนะนำให้พักหนึ่งคืน รอให้ร่างกายปรับตัวยีนและวิวัฒนาการ]
ได้ยินแบบนี้ สูเฮ่ามองกำแพงศพ
ศพฝูงซอมบี้พวกนี้ตันบันไดไปหมดแล้ว จะฟันอะไรอีก เลิกงานเลยดีกว่า
“เดี๋ยวค่อยใช้”
เพื่อความไม่ประมาท
สูเฮ่าไปขนของหนักมากั้น เพิ่มชั้นเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าอีกชั้นหลังกำแพงศพ กันซอมบี้ขึ้นมาไม่ได้
จากนั้นก่อนกลับขึ้นชั้นสาม
สูเฮ่ามองซอมบี้หลังกำแพง ปล่อยคำพูดเด็ด
“พรุ่งนี้ฆ่าพวกแกให้หมด”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือเสียงคำรามของซอมบี้
พูดจบ ก็หันหลังขึ้นบันได
สูเฮ่าหาห้องที่มีหน้าต่างเจอห้องหนึ่ง พกอาหารกับเบาะที่นุ่มเข้าไป ล็อกประตู แล้วหาของมาอุดปิด
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย
สูเฮ่าถึงนั่งลงบนเบาะ กินของจนหมด วางดาบใหญ่ไว้ข้างมือ สุดท้ายจึงท่องในใจ
“ใช้ยา”
[ใช้แล้ว]
ในขณะที่เขาหลับ
น้ำยาปรับปรุงยีนทหารขั้นต้นเริ่มออกฤทธิ์
ร่างกายที่หยุดพัฒนาไปแล้ว กลับเจริญเติบโตอย่างเห็นได้ชัดอีกครั้ง!
มวลกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น ระบบประสาทแข็งแรงขึ้น ความหนาแน่นของกระดูกเพิ่มขึ้น ความแข็งแรงของเส้นเอ็นและเอ็นยึดเพิ่มขึ้น อวัยวะทั้งห้าแข็งแรงขึ้น ตับ ไต ต่อมน้ำเหลือง ระบบภูมิคุ้มกัน ทั้งหมดแข็งแกร่งขึ้น!
แม้แต่เซลล์ประสาทในสมองและเส้นประสาทก็เพิ่มจำนวนและแข็งแกร่งขึ้น!
นี่คือวิวัฒนาการที่รอบด้าน!
สองทุ่ม สูเฮ่าสูง 178 ซม. หนัก 80 กิโล
ตีสอง สูเฮ่าสูง 181 ซม. หนัก 85 กิโล
หกโมงเช้า สูเฮ่าสูง 185 ซม. หนัก 90 กิโล สูงกว่าน้ำหนักมาตรฐาน 10-15 กิโล
คืนเดียวสูงขึ้น 7 เซนติเมตร เนื้อเพิ่ม 10 กิโล!
ถ้าไม่มีน้ำยาปรับปรุงยีนคอยให้พลังงาน แค่สร้างเนื้อเหล่านี้ก็ต้องใช้พลังงานอาหารมหาศาล!
คนธรรมดาโตแบบนี้ เกรงว่าจะถูกเซลล์ยีนดูดจนกลายเป็นศพแห้ง หรือไม่ก็ช็อกน้ำตาลตายคาที่ เพราะอาหารปกติในเวลาสั้นๆ ให้พลังงานขนาดนี้ไม่ไหวแน่นอน
จะให้กินตลอดเวลา หรือแม้แต่ดื่มน้ำมันตรงๆ ก็ไม่ไหว
ต้องเป็นอาหารพลังงานสูงที่มีสารอาหารครบถ้วนเท่านั้นถึงจะทำได้!