ได้ยินเสียงด่าทอที่ปนเสียงสะอื้นนั้น
ซูเฮ่าเดินไปที่หน้าต่าง มองหาต้นเสียง
เสียงตะโกนของอีกฝ่ายไม่เพียงดึงดูดฝูงซอมบี้ให้หันไปมองตาม ยังทำให้บนระเบียงของหอพักหลายแห่งมีเงาคนโผล่ออกมาเป็นระยะๆ
ซูเฮ่ามองสำรวจไปรอบๆ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ยังมีคนรอดอีกไม่น้อย แต่ก็ไม่ถือว่ามาก"
ที่ดูเหมือนเยอะ เพราะสองวันมานี้ไม่มีใครกล้าส่งเสียงโผล่หัวออกมา ซูเฮ่ายังคิดว่าคงตายกันเกือบหมดแล้ว เพราะถ้าห้องสี่คนยังอยู่ครบ
ไม่ว่าโชคดีหรือร้ายก็ต้องสู้แบบสองต่อสองหรือหนึ่งต่อสี่ แถมต้องไม่บาดเจ็บอีก นับว่ายากมาก
ส่วนที่เหลือคือคนที่โชคดี เพื่อนร่วมห้องไม่อยู่ สู้ตัวต่อตัวก็จบ หรือไม่ก็อยู่คนเดียวในห้อง ก็ไม่มีปัญหาเหล่านี้ แต่ข่าวร้ายคือออกไปไม่ได้
"ไปให้พ้นเลย!!!"
ตอนนี้ ข้างนอกก็มีเสียงด่าดังมาอีก
ฟังดูเหมือนกำลังคลุ้มคลั่ง ปนกับน้ำเสียงท้อแท้สิ้นหวัง
ซูเฮ่ากับคนที่ยังมีชีวิตคนอื่นๆ ต่างมองไปทางนั้น
ที่หน้าตึกหอพักชายหลังหนึ่ง
นักศึกษาชายคนหนึ่ง ลังเลอยู่นาน ก่อนจะปีนข้ามกำแพงกระโดดลงมาจากชั้น 3
จากสภาพของเขา ซูเฮ่าก็พอเดาได้
"ในห้องไม่มีเสบียงอาหารเหลือเลยแม้แต่นิดเดียว"
ก่อนน้ำจะตัด ยังมีน้ำเหลืออยู่ในท่อบ้าง ยังไงในโถส้วมก็ยังมีน้ำ แต่ถ้าไม่มีอาหารก็คือไม่มีจริงๆ
วันสิ้นโลกผ่านไปสองวันแล้ว ถึงแม้ดื่มน้ำอย่างเดียวจะอยู่ได้อีกสองสามวัน แต่ก็ไม่มีใครอยากผลักตัวเองไปถึงจุดสุดท้าย นั่นแหละถึงจะสิ้นหวังจริงๆ