ภายใต้สายตาของสามสาว
ศึกใหญ่ดูเหมือนสูเฮ่าจะเป็นฝ่ายได้เปรียบก่อน จากนั้นก็เริ่มระดมโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว!
ไม่มีบทพูด!
ไม่มีอิดออด!
ไม่มีการต่อสู้แบบผลัดกันลงมือ!
มีแต่การโจมตีเต็มกำลัง!
สูเฮ่าใช้พลังจิตจากมือซ้าย กระชาก “อุปกรณ์” นับไม่ถ้วนลงมา ราวกับเฉินหลงบุกเข้าไปในร้านขายเฟอร์นิเจอร์ แล้วขว้างใส่เสือยักษ์อย่างบ้าคลั่ง!
จากนั้นมือขวาก็บังคับดาบ อาศัยอุปกรณ์เป็นที่กำบัง แทงและฟันใส่เสือยักษ์อย่างต่อเนื่อง!
“โฮก~!”
ชั่วขณะหนึ่ง เสือยักษ์ถูกอุปกรณ์นับไม่ถ้วนขว้างใส่หน้า!
มันตวัดอุ้งเท้าปัดอุปกรณ์นับไม่ถ้วนออกไป
แต่พริบตาเดียว อุปกรณ์เหล่านั้นก็ถูกขว้างกลับมาอีกครั้ง!
“ฉัวะ~!”
ดาบใหญ่ฟันฉับลงมา เอ็นขาหลังอีกเส้นถูกฟันขาดไปกว่าครึ่ง!
เพราะกล้ามเนื้อหนาเกินไป
ไม่ว่าดาบใหญ่จะแหลมคมเพียงใด เมื่อแทงทะลุเข้าไปจนสุดก็ทำได้เพียงถอนออก จะคาไว้นานไม่ได้ ดังนั้นฟันครั้งเดียวจึงตัดไม่ขาด!
ต้องฟันซ้ำที่จุดเดิมหลายครั้งถึงจะได้ผล!
ขาหลังถูกโจมตี เสือยักษ์หันขวับกลับมา หางฟาดใส่ดาบใหญ่
แต่ดาบใหญ่พุ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว!
“โฮก!”
หางเสือยักษ์ฟาดพลาด มันหันกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด
“ฉัวะ~!”
ทันใดนั้น
กระบี่หลุงเฉวียนที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางกองสิ่งของ พุ่งแทงเข้าตาของเสือยักษ์ในพริบตา!
เดิมทีสูเฮ่าตั้งใจจะแทงทะลุเข้าไปถึงสมอง ปลิดชีพมันในการโจมตีครั้งเดียว
แต่เสือยักษ์สะบัดหัวอย่างแรง สลัดกระบี่หลุงเฉวียนกระเด็นออกมา!
ไม่มีทางเลือก เขาจึงทำได้เพียงบังคับดาบให้บินหนีออกไป
ขณะนี้ตาข้างหนึ่งของเสือยักษ์บอดไปแล้ว
ขาหน้าซ้ายก็ใช้การไม่ได้
ส่วนบาดแผลอื่น ๆ มีนับไม่ถ้วน
ชีวิตกำลังค่อย ๆ ไหลออกจากร่างของมัน