ศพไร้วิญญาณร่วงลงมาจากฟากฟ้า
ร่างขนาดมหึมากระแทกพื้นยางมะตอย ส่งเสียงทุ้มสะเทือน!
“ปัง!!”
สมองของเสือยักษ์ถูกทำลายจนพังยับเยิน
ร่างของสูเฮ่าก็ร่วงลงมาจากความสูงกว่าสิบชั้น
“?!”
สามสาวที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้ก็ร้องอุทานด้วยความตกใจอีกครั้ง!
แต่โชคดีที่สูเฮ่ายังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่
ดาบสองเล่มกับเรือพลาสติกช่วยพยุงร่างเขา ค่อย ๆ ลอยลงสู่พื้นห่างจากเสือยักษ์
สูเฮ่ามองดูภารกิจ
ภารกิจตัดหางเสี้ยวให้คนอื่นต่อยยังไม่ถูกปิดรับ
ส่วนวัวยักษ์ตายสนิทแล้ว
นั่นหมายความว่าเสือยักษ์ตรงหน้ายังไม่ตายสนิท สติยังไม่ดับสูญ
ตอนนี้สมองของสูเฮ่ามึนงงอย่างหนัก
เสียงหัวใจเต้นกับการนับถอยหลังดังคลออยู่ด้วยกัน
ทุกช่วงเวลามีแต่ความปวดแปลบกับความอ่อนล้า
เรี่ยวแรงของเขาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
“ยังไม่ตายอีกเหรอ?”
สูเฮ่านึกถึงซองเปียวก่อนหน้านี้
เขาไม่มีทางเข้าใกล้ง่าย ๆ แน่
การลอบโจมตีของซองเปียวกับการลอบโจมตีของเสือยักษ์ตัวนี้เป็นคนละเรื่องกันเลย
“สูเฮ่า!”
“ชายในฝัน~!”
เมื่อได้ยินเสียงเรียก
สูเฮ่าหันไป เห็นสามสาวกำลังเดินเข้ามา
เสียงเรียกชายในฝันย่อมเป็นสวีชิงที่ตะโกน
สูเฮ่าโบกมือให้พวกเธอ ย้ำให้ยืนห่างออกไปก่อน
หานเจียงเสวี่ยเข้าใจทันที
เธอบอกอีกสองคนให้หยุด แล้วคอยดูอยู่แถวนี้
จากนั้น
สูเฮ่าหยิบกระบี่หลุงเฉวียนขึ้นมา ชี้ไปทางเสือยักษ์ พลางเตรียมใช้พลังจิต แต่ยังไม่ได้ปลดปล่อยออกไป
“ถ้าทนไม่ไหวก็ไปเถอะ เจ้าเสือตัวใหญ่”
“ฉันช่วยเลี้ยงลูกของเจ้าให้ก็ได้”
ซ้ายมังกรเขียว ขวาพยัคฆ์ขาว
เลี้ยงแมวประหลาดสักตัวก็ใช่ว่าจะไม่ได้