สิ้นเสียงวิญญาณเตาหลอม เผยจิ้นพลันใจดิ่งวูบ
สามารถผนึกความทรงจำแห่งวิญญาณได้
ย่อมหมายความว่า ผู้ลงมือมีพลังอย่างน้อยขั้นห้า!
มิฉะนั้นย่อมไม่มีทางเชี่ยวชาญวิชาลับแห่งวิญญาณ!
หอเป่ยหมิงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของนครหลวง ทั้งยังแทรกมือเข้าไปในกรมกลาโหม
และควบคุมสายแร่สันเขาเขี้ยวดำ...
แผนการที่วางไว้ย่อมมิใช่เรื่องเล็ก!
ยามนี้ เฝิงเซียวกุมศีรษะ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
“ซื่อจื่อน้อย ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ... หลายวันในหุบเขาลมดำว่างเปล่าไปหมด”
“อย่าเพิ่งคิดเลย”
เผยจิ้นกดบ่าเขาไว้ “วิญญาณของเจ้าเคยบาดเจ็บ หากฝืนรื้อฟื้นความทรงจำ จะถึงแก่ชีวิตได้”
หลิวขาเป๋หันกลับมา สีหน้าเดือดดาลยังไม่จาง
“ซื่อจื่อน้อย พาเขากลับเมืองโยวโจวก่อนเถิด”
“ฮูหยินรองอาจมีหนทางช่วย”
ฮั่วชิงอู๋พยักหน้าเห็นด้วย “กล่าวได้ถูกต้อง”
นางเหลือบมองท้องฟ้า สีหน้าเคร่งขรึม
“ฉินซั่วเป็นนักรบขั้นสามช่วงปลาย ฝีมือไม่อาจดูแคลน”
“อีกไม่นานเขาต้องตามมาทันแน่”
“ที่นี่อยู่ห่างเมืองโยวโจวอีก 40 ลี้ รีบถอนตัว!”
“ไป!”
เผยจิ้นเพิ่งก้าวไปได้สองก้าว ลายดำบนอกก็หดตัวลงอย่างฉับพลัน
เส้นชีพจรหัวใจพลันปวดบิด!
ฮั่วชิงอู๋เห็นสีหน้าเผยจิ้นผิดปกติ จึงรีบเอ่ยถาม “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ให้ข้าประคองหรือไม่?”
“พูดอะไรเหลวไหล!” เผยจิ้นสูดลมหายใจลึก สีหน้ากลับคืนเป็นปกติ
“อย่างไรข้าก็เป็นนักรบขั้นสาม”
“จะต้องให้เจ้าประคองได้อย่างไร?”
“เมื่อครู่เพิ่งสู้กับไอ้ฉินซั่วนั่นมา เลือดลมจึงยังปั่นป่วนเท่านั้น”
ฮั่วชิงอู๋ได้ยินแล้วก็จนคำพูด
ทว่าคำพูดของเผยจิ้นกลับทำให้นางนึกถึงสามีผู้ล่วงลับขึ้นมา
ก็คือพี่สี่ของเผยจิ้น
คำพูดที่เผยจิ้นเพิ่งกล่าว เขาก็เคยพูดเช่นนี้!
แม้แต่น้ำเสียงยังคล้ายกัน!
“สารเลว!”
“บุรุษตระกูลเผยล้วนเป็นสารเลว!”
แม้ฮั่วชิงอู๋จะกล่าวเช่นนั้น แต่แววตาที่มองเผยจิ้นกลับเต็มไปด้วยความกังวล
ยามนั้น เผยจิ้นเดินไปหยุดข้างถูจิ่วซาน “เจ้าหมอนั่นฝากไว้กับเจ้า”
“ต้องพากลับเมืองโยวโจวทั้งเป็น”
“วางใจเถิด ข้ายังอยู่ เขาก็ยังอยู่!”
ถูจิ่วซานแบกเฝิงเซียวขึ้นหลังแล้วมุ่งหน้าไป
ส่วนหลิวขาเป๋กับพวกพ้องพาหลานสาวของเฝิงเซียวคอยคุ้มกันทุกคนถอนตัว