เผยจิ้นพลิกแผ่นทองแดงกลับด้าน ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนอยู่
แผ่นทองแดงมีขนาดไม่ใหญ่ ประมาณครึ่งหนึ่งของเล็บมือ
ด้านหน้าสลักรูปหมาป่าก้มหน้าโก่งหลัง เส้นสายหยาบกระด้าง ราวกับใช้ปลายมีดขูดสลักทีละเส้น
ด้านหลังมีเพียงสองคำ — เป่ยหมิง
“นี่คือแผ่นตราลับหมาป่าดำ”
เฝิงเซียวพิงผนังหิน หอบหายใจหนักอยู่หลายครั้ง
“เป็นของแทนตัวที่ใช้ติดต่อระหว่างกระโจมบัญชาการของราชาเผ่าชนเผ่าป่าเถื่อนกับสายลับในที่ราบภาคกลาง หนึ่งแผ่นแบ่งเป็นสองครึ่ง”
“อีกครึ่งอยู่ที่ใด?”
“อยู่ในมือทั่วป๋าเฮ่อหลาน”
เผยจิ้นกำแผ่นทองแดงไว้ สายตาหม่นลงเล็กน้อย
หากสิ่งนี้เป็นของจริง ก็หมายความว่าระหว่างแม่ทัพใหญ่แห่งชนเผ่าป่าเถื่อนกับสายลับสายหนึ่งในราชสำนักต้าหลี
มีช่องทางลับที่เชื่อมตรงไปยังกระโจมบัญชาการ!
เฝิงเซียวเป็นเพียงผู้ตรวจการใหญ่เส้นทางลำเลียงเสบียง แต่กลับสามารถชิงแผ่นตราลับครึ่งหนึ่งมาได้
“เจ้าเป็นแค่คนดูแลเสบียง ได้ของสิ่งนี้มาอย่างไร?” เผยจิ้นถามตรง ๆ
เฝิงเซียวเผยอปาก ยังไม่ทันได้ตอบ
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากหุบเขาด้านหลัง
เข็มเหล็กในมือฮั่วชิงอู๋ถูกหนีบไว้ระหว่างนิ้ว นางขยับกายมายืนขวางอยู่เบื้องหน้าเผยจิ้น
“น้อยโหว!”
เป็นเสียงของหลิวขาเป๋
เขาเท้ากิ่งไม้เหลาแหลม พาทหารผ่านศึกหลายคนเร่งฝีเท้ามาจากปากหุบเขา เหงื่อท่วมกาย
“ได้รับข่าวจากหน่วยลาดตระเวนลับว่า พวกท่านออกมาจากเหมือง...”
กล่าวได้เพียงครึ่งประโยค สายตาของหลิวขาเป๋ก็พลันจับจ้องใบหน้าเฝิงเซียว
ฝีเท้าของเขาชะงักกึกทันที
“เฝิงเซียว?”
เฝิงเซียวเองก็เห็นเขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้เปล่งเสียง
ม่านตาของหลิวขาเป๋หดแคบ เขาชักดาบยาวที่เอวออกมาทันที!
“เจ้าหมาแก่ ยังมีหน้ามีชีวิตอยู่อีกหรือ!”
คมดาบจ่อคอหอยเฝิงเซียว ห่างไม่ถึงสามชุ่น
มือที่กุมดาบของหลิวขาเป๋สั่นเทา ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะโกรธจัด!