องค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา!
คนผู้นี้เป็นผู้ที่ทุกคนคาดไม่ถึง!
“ฉู่หวยชิวเป็นคนขององค์รัชทายาท แล้วป้ายคำสั่งนี้ยังซ่อนอยู่กับผู้ถือโคม...”
“หรือว่าองค์รัชทายาทคิดจะอาศัยพวกเราตามหาเฝิงเซียวตั้งแต่สันเขาเขี้ยวดำ แล้วค่อยฆ่าปิดปาก?”
หลังหนิงเจียนเสวี่ยกล่าวจบ สีหน้าก็ยิ่งมืดมน
หากองค์รัชทายาทลอบสมคบคิดกับหอเป่ยหมิง...
เบาะแสทั้งหมดที่ตระกูลเผยสืบพบก่อนหน้านี้ ก็กลายเป็นกับดักไปเสียสิ้น!
เริ่มจากให้ฉู่หวยชิวเข้าใกล้จวนโหว จากนั้นปล่อยข่าวเรื่องเฝิงเซียวเพื่อล่อเผยจิ้นให้ติดกับ
บัดนี้ผู้ถือโคมบุกเข้าเมืองมาฆ่าปิดปาก ถึงกับคิดชิงดาบขวางฝังสวรรค์ไปด้วย
ช่างเหี้ยมโหดนัก!
ถูจิ่วซานโมโหจนสบถด่า “องค์รัชทายาทบ้าบออะไรกัน!”
ส่วนเผยจิ้นกลับเงียบงันมาตลอด
ดาบขวางฝังสวรรค์ในมือยังคงดูดกลืนโลหิตที่หลงเหลือบนคมดาบ ร่องเลือดทั้งเก้าสลับสว่างวูบวาบ
ในจังหวะที่เผยจิ้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ซูหว่านถังก็รีบกดไหล่ซ้ายของเผยจิ้นไว้
“อย่าเพิ่งสนใจป้ายคำสั่งเลย”
“สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือรักษาบาดแผลของเจ้า”
“พี่สะใภ้รอง รออีกสักครู่”
เผยจิ้นคีบตราหยกไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว ก้มมองขอบป้าย
“ของชิ้นนี้...ดูไม่ชอบมาพากล”
ฮั่วชิงอู๋ขยับคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามทันที “ตรงไหนไม่ชอบมาพากล?”
เผยจิ้นไม่ตอบ เขากลับมือปักดาบขวางลงบนพื้นอิฐเขียว
จากนั้นหยิบมีดสั้นธรรมดาเล่มหนึ่งออกมา
ปลายมีดแตะโลหิตของผู้ถือโคม แล้วค่อย ๆ ลูบผ่านด้านหลังตราหยก
โลหิตซึมเข้าไปในลายมังกรพันกาย ปลายมีดขูดขอบป้ายจนเกิดผงสีขาวหลุดออกมาชั้นหนึ่ง
หนิงเจียนเสวี่ยหรี่ตาลง
“หยกถูกขูดเป็นรอยหรือ?”
“อืม นิ่มเกินไป”
เผยจิ้นใช้นิ้วคลึงผงสีขาวเบา ๆ มันก็แตกเป็นผงละเอียด
“ป้ายเอวที่หลวงผลิตขึ้นในคลังหลวง”