คมดาบสีแดงคล้ำฟาดลงมา
กระแสลมปราณอันบ้าคลั่งพัดมุ้งเตียงที่ขาดวิ่นปลิวแยกไปสองด้าน!
“หืม?”
รูม่านตาของผู้ถือโคมหดวูบ ทว่าเขากลับไม่ลนลาน
อย่างไรเสีย เผยจิ้นก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามตอนต้นเท่านั้น
ต่อให้ลอบโจมตีจากบนหลังคา แล้วจะทำอะไรได้?
อย่าหวังว่าจะทำลายปราณคุ้มกายของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ได้!
ผู้ถือโคมยกฝ่ามือซ้ายขึ้น ปราณสีเทาขาวพลันปกคลุมเหนือศีรษะ
“แค่ขั้นสาม ยังกล้าชักดาบต่อหน้าข้า?”
เผยจิ้นกดดาบลงด้วยสองแขน ลายดำบนอกหดตัวอย่างรุนแรง
“เช่นนั้นก็รับให้ดี!”
ดาบขวางฝังสวรรค์ฟันกระแทกปราณสีเทาขาวอย่างหนักหน่วง!
“หึ ๆ”
รอยยิ้มเพิ่งผุดขึ้นที่มุมปากของผู้ถือโคม สีหน้าก็พลันแข็งค้าง
ร่องโลหิตกลืนอำมหิตทั้งเก้าบนคมดาบสว่างวาบพร้อมกัน!
ปราณแข็งแกร่งยุบตัวลงในพริบตา แล้วไหลทะลักเข้าสู่ตัวดาบอย่างบ้าคลั่ง!
“เป็นไปได้อย่างไร!”
“นี่มันดาบอะไรกัน?”
ผู้ถือโคมร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกและเดือดดาล เขากระทืบเท้าจนแผ่นอิฐเขียวแตก แล้วถอยกรูดไปด้านหลังอย่างฝืนกำลัง
ทว่าดาบขวางกดทะลวงปราณเข้ามาแล้ว!
คมดาบสีแดงคล้ำเฉียดหน้าผากเขาฟันลงมา เฉือนหน้ากากไปครึ่งหนึ่งในพริบตา!
โลหิตไหลลงมาตามสันจมูก ผู้ถือโคมยกกระบี่ขึ้นขวางหน้าอก
เคร้ง!
กระบี่เล็กงอโค้ง
ผู้ถือโคมถอยกรูดไปอีกสามก้าว แผ่นหลังชนตู้ไม้จนแตกกระจาย!
สองแขนของเผยจิ้นเองก็เจ็บแปลบ แผลตรงง่ามนิ้วโป้งที่เพิ่งสมานกลับปริออกอีกครั้ง
ปราณขั้นสี่แข็งแกร่งจริง ๆ!
แต่ปราณของเจ้าคนชรานี่ ดาบขวางฝังสวรรค์กลืนกินได้!
เผยจิ้นยกดาบกดเข้าใส่ ริมฝีปากแสยะยิ้ม
“หลบทำไม?”
“เมื่อครู่ยังคุยโวเก่งนักไม่ใช่หรือ?”
ผู้ถือโคมจ้องคมดาบ ในแววตาปรากฏความหวาดระแวงขึ้นมาในที่สุด
“เหล็กกลืนวิญญาณ...เจ้าถึงกับหลอมเหล็กกลืนวิญญาณเข้าไปในดาบ!”
“โฮ่ มีความรู้อยู่บ้างนี่” เผยจิ้นหัวเราะเย็นชา
“เหมืองนั่นถูกเจ้าทำลายจริง ๆ ด้วย!”