ฉู่หวยชิวยืนอยู่ใต้หอประตูเมือง เงยหน้ามองศพไร้ศีรษะร่างนั้น
ป้ายหยกสีขาวบนอกศพไหวเอนไปตามสายลม
กองทัพโยวโจวและชาวเมืองรายล้อมอยู่โดยรอบ ไม่มีใครส่งเสียง
เผยจิ้นพิงกำแพงเมือง บ่าพันผ้าขาวไว้แน่น เลือดจากมือซ้ายยังซึมออกมา
เขามองฉู่หวยชิวจากที่สูง มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“ใต้เท้าฉู่ ท่านกล่าวผิดแล้ว”
“ข้าไม่ได้บีบให้ฝ่าบาทแสดงจุดยืน”
เผยจิ้นยกมือชี้ไปยังศพ เสียงดังก้องไปทั่วประตูเมือง
“ข้ากำลังเตือนฝ่าบาทต่างหากว่า กำแพงเมืองโยวโจวยังไม่พัง!”
สิ้นคำ ผู้คนใต้กำแพงเมืองก็เริ่มซุบซิบกันเสียงเบา
สีหน้าฉู่หวยชิวเปลี่ยนไปหลายครั้ง ก่อนจะกดเสียงต่ำลงในที่สุด
“เผยจิ้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าการแขวนศพมือสังหารไว้บนกำแพงเมือง เท่ากับเอาหน้าราชสำนักไปแขวนตากลม?”
“หน้า?”
เผยจิ้นหัวเราะหึ ๆ
“ยอดฝีมือขั้นสี่พกดาบเข้าเมือง แล้วบุกจวนโหวกลางดึก”
“นี่หรือคือหน้าตาที่ราชสำนักต้องการ?”
“หรืออยากให้ข้าตาย?”
ริมฝีปากฉู่หวยชิวขยับเล็กน้อย แต่กลับตอบอะไรไม่ออก
ในเวลานั้นเอง
เสียงกีบม้าควบเร่งก็ดังมาจากที่ไกล
ขบวนขันทีชุดแดงคุ้มกันราชรถแล่นไปตามถนน มุ่งตรงมายังประตูเมือง
ขันทีผู้นำขบวนรูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ด้านหลังมีราชองครักษ์สิบหกนายติดตามมา
ราชรถหยุดลง เขาสะบัดแส้ปัดฝุ่นในมือแล้วเปล่งเสียง
“ผู้พิทักษ์เมืองโยวโจว เผยจิ้น รับพระบรมราชโองการ!”
ทหารบนหอประตูเมืองต่างหันมองเผยจิ้นพร้อมกัน
หลิวขาเป๋กุมด้ามดาบ เอ่ยเสียงเบาว่า “นายน้อยโหว พระบรมราชโองการมาถึงเร็วเกินไปแล้ว”
“จ้าวชิงหวยเพิ่งตายได้ไม่กี่วัน รายงานด่วนของเราก็เพิ่งส่งออกไปได้ไม่นาน”
“แล้วเหตุใดเมืองหลวงถึงส่งรางวัลมาเร็วปานนี้?”
ฮั่วชิงอู๋ยืนอยู่ข้างเผยจิ้น กดเสียงต่ำลง
“แสดงว่าพวกเขาเตรียมการไว้ก่อนแล้ว”
“ฝ่าบาทของเราทรงโปรดเตรียมการสองทางที่สุด”
“ไม่ว่าศึกนี้จะชนะหรือไม่ พระบรมราชโองการก็จะมาถึงอยู่ดี”
เผยจิ้นรับเสื้อคลุมที่เซินชิงอียื่นให้ แล้วคลุมลงบนกายอย่างลวก ๆ
“เช่นนั้นก็ต้องดูว่าข้างในเป็นน้ำตาลหรือคมดาบ”
เขาเดินลงจากหอประตูเมือง หนิงเจียนเสวี่ยและคนอื่น ๆ ตามไปด้วย
ขันทีชุดแดงคลี่พระบรมราชโองการสีเหลืองทอง กระแอมก่อนอ่าน