นอกเมืองสามลี้ คฤหาสน์ทรุดโทรมหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางหิมะ
กำแพงพังทลายไปเกินครึ่ง คานประตูเอียงระเนระนาด
ป้ายชื่อหายสาบสูญไปนานแล้ว เหลือเพียงรอยตะปูโบ้ลึก
เผยจิ้นกระโดดลงจากรถม้า เท้าจมลงไปในหิมะหนาครึ่งศอก
เงยหน้ามองคฤหาสน์ที่แทบจะพังทลายลงมาทุกขณะ มุมปากเผยรอยยิ้มขื่น
นี่คือทรัพย์สินสุดท้ายของจวนโหวแห่งแดนเหนือ
และเป็นที่เดียวที่พวกเขาจะได้พักพิงในคืนนี้
หนิงเจียนเสวี่ยกำหอกยาวไว้แน่น สีหน้าเคร่งเครียดเป็นพิเศษ
ที่นี่คือคฤหาสน์บรรพบุรุษของตระกูลเผย
ก่อนที่จวนโหวแห่งแดนเหนือจะเกิดเรื่อง ที่นี่เคยหรูหราโอ่อ่าเพียงใด
แต่บัดนี้ กลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง
ฮั่วชิงอู๋เดินสำรวจรอบกำแพงหนึ่งรอบ แล้วกลับมาจากร้านข้างอย่างรวดเร็ว
“หลังคาปีกตะวันตกรั่ว โรงฟืนว่างเปล่า”
“โรงม้าไม่มีหญ้า กำแพงด้านหลังมีช่องให้คนลอดเข้าไปได้คนหนึ่ง”
ไป๋อวี้ฉานมองจากหน้าต่างรถม้า แล้วแสยะยิ้มเย็นชา
“จ้าวชิงหวยนี่เลือกที่ได้แย่จริงๆ”
“คงตั้งใจจะให้พวกเราตายเพราะหนาวตายกันที่นี่”
เผยจิ้นไม่ตอบโต้ เดินไปข้างหน้าแล้วกดมือทั้งสองข้างลงบนประตูไม้เก่าสีดำคล้ำ
เขาเพิ่งออกแรง ประตูก็ส่งเสียงแหลมเสียดสี ฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มหน้า
ภายในลานบ้านยิ่งทรุดโทรมกว่าข้างนอกเสียอีก
กระดาษติดหน้าต่างฉีกขาดเป็นริ้ว บานประตูเรือนหลักแข็งเป็นน้ำแข็ง
แม้แต่น้ำในบ่อก็แห้งสนิทไปนานแล้ว
โลงศพหลายใบยังจอดอยู่กลางหิมะ องครักษ์ประจำตระกูลที่แบกศพมือแดงก่ำด้วยความหนาว
เผยจิ้นกำลังจะก้าวเข้าไป ในเรือนก็พลันมีเสียงฝีเท้าลนลานดังออกมา
ฮั่วชิงอู๋ยกมีดขวางหน้าเขาไว้ ปลายหอกของหนิงเจียนเสวี่ยก็กดลงไปต่ำ
จากนั้น
ชายชราคนหนึ่งสวมเกราะเก่าเดินโซเซออกจากเรือนหลัก แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าจมลงไปในหิมะ