ฟังหลินถิงซวงพูดจบ เผยจิ้นในใจรู้สึกขมเล็กน้อย
เขารู้ดีถึงความสามารถของพี่สะใภ้คนที่ห้าคนนี้เป็นอย่างดี
หลินถิงซวงจบจากสำนักเทียนเสวียน พรสวรรค์ด้านวิทยายุทธ์ไม่สูงนัก
แต่ที่ถนัดที่สุดกลับเป็นยันต์ ลายอักขระ และการสำรวจกลิ่นอาย!
เมื่อปีนั้นสำนักเทียนเสวียนต่อต้านราชสำนักต้าหลี ทั้งตระกูลเกือบตายสิ้น
นางรอดชีวิตมาได้ ก็นับว่าเก็บชีวิตคืนมาได้แล้ว
หากพูดถึงการประมือตรงๆ นางสู้หนิงเจียนเสวี่ยและฮั่วชิงอู๋ไม่ได้
แต่ถ้าพูดถึงการพรางตัว ซ่อนร่องรอย ในที่นี้ไม่มีใครเก่งเกินนาง
เผยจิ้นก็เข้าใจดี นางยอมมาที่เมืองโยวโจว ไม่ใช่เพราะเชื่อใจเขา
เพียงแต่นางไม่มีที่ไป และไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงรอวันตาย
พี่สะใภ้คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็คิดแบบเดียวกัน
ต่อเรื่องนี้ เผยจิ้นไม่ได้อธิบาย และไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาใดๆ
ตระกูลเผยล่มสลายแล้ว คำพูดสวยๆ ยามนี้ไร้ค่าหมด
อยากให้พี่สะใภ้พวกนี้เชื่อใจเขาจริงๆ ก็ต้องพิสูจน์ด้วยผลลัพธ์เท่านั้น
หลังจากหลินถิงซวงวางยันต์กลบกลิ่น ค่ายพักก็สงบลง
สายลมภูเขาพัดหิมะปลิวว่อน ไม่เหลือร่องรอยผู้คนหรือม้าแม้แต่น้อย
แต่สีหน้านางซีดลงอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากก็เสียเลือด
เผยจิ้นยื่นถุงน้ำให้ พูดเสียงเบา: “พี่สะใภ้ห้า พอแล้ว”
หลินถิงซวงไม่รับ เพียงจ้องมองลายยันต์ผืนสุดท้าย
“ทหารที่ไล่ล่ายังไม่ถอยห่าง”
“ถ้าหยุดตอนนี้ ทุกอย่างที่ทำมาจะสูญเปล่า”
พูดจบ นางก็กดยันต์ลงอย่างเด็ดขาด แต่ข้อมือนางกลับสั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้
หนิงเจียนเสวี่ยมองนางแวบหนึ่ง หันหลังไปยกทวนยาวขึ้น
“คืนนี้ข้าเฝ้ายามแรก ฮั่วชิงอู๋เฝ้ายามที่สอง”
ฮั่วชิงอู๋พยักหน้า: “มีอะไรเคลื่อนไหวก็เรียกทุกคนให้ตื่น”
ทั้งสองพาองครักษ์ประจำตระกูลเฝ้าจนรุ่งสาง ไม่ได้หลับตาตลอดคืน
จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น ขบวนรถจึงค่อยๆ เดินทางต่อไปทางเหนือตามแม่น้ำที่แห้งขอด
หลายวันต่อมา ทุกคนกลางวันเร่งเดินทาง กลางคืนซ่อนตัว
โรงเตี๊ยมร้าง หุบเขากำบังลม กลายเป็นที่พักชั่วคราวไปหมด