หลิวขาเป๋รีบกดฝาหีบลงอย่างแรง เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน
“ซื่อจื่อ ห้ามแตะเกราะชุดนี้ ข้างในมีกลิ่นฉุนของยา!”
“อะไรนะ? มีพิษหรือ?”
เผยจิ้นชะงักมือ ก่อนหันไปมองซูหว่านถัง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูหว่านถังก็รีบนำเข็มเงินออกมา
นางดึงเส้นใยฝ้ายจากซับในเกราะออกมาหนึ่งเส้น แล้วหยดน้ำร้อนลงไปครึ่งถ้วย
เข็มเงินจุ่มลงในน้ำได้เพียงสามลมหายใจ ตัวเข็มก็ปรากฏคราบสีเทาอมเขียวขึ้นชั้นหนึ่ง
“ถอยไป!”
นางสะบัดแขนเสื้อ ปัดถ้วยน้ำล้มคว่ำ
หยดน้ำยาหลายหยดตกลงบนหญ้าแห้งในลาน ใบหญ้าพลันหดงอ
หนิงเจียนเสวี่ยกดมือบนหีบไม้ข้างกาย สีหน้าเดือดดาลขึ้นเรื่อย ๆ
“ราชสำนักส่งเกราะทหารมาให้ห้าพันชุด แต่กลับเป็นเกราะมีพิษหรือ?”
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
“ใครเป็นคนทำ!”
“ตรวจนับเกราะพิษก่อน”
เผยจิ้นยกดาบขวางขึ้น ใช้ปลายดาบงัดเปิดหีบอีกใบ “อย่าให้ตกหล่นแม้แต่ชุดเดียว”
ซูหว่านถังสวมถุงมือหนัง แล้วนำเด็กฝึกยาอีกหลายคนตรวจหีบทีละใบ
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เกราะทหารสามร้อยชุดถูกแยกกองไว้ตรงมุมกำแพง
ภายนอกเกราะแต่ละชุดยังสมบูรณ์ดี ทว่าชั้นซ่อนด้านในกลับชุ่มโชกไปด้วยน้ำยา
“เกราะทหารมีพิษทั้งหมดสามร้อยชุด และเกราะพวกนี้ล้วนเป็นชุดคุณภาพสูงที่สุด”
“ตามธรรมเนียมเดิม เกราะเหล่านี้จะถูกส่งให้ทหารชั้นยอดสวมใส่”
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวขาเป๋ก็สบถลั่น “บัดซบ!”
“นี่มันจงใจทำลายกำลังทหารชั้นยอดที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเมืองโยวโจวชัด ๆ!”
เผยจิ้นกำหมัดแน่น เอ่ยถามต่อ “เป็นพิษชนิดใด?”
“ยาสลายกำลัง”
ซูหว่านถังกระชากซับในออก “ตามปกติจะไม่ได้กลิ่น แต่เมื่อผู้ฝึกยุทธ์มีเหงื่อออก ฤทธิ์ยาก็จะกระจายออกมา”
“จะออกฤทธิ์เมื่อใด?” เผยจิ้นถาม
“เร็วที่สุดหนึ่งเค่อ ช้าที่สุดครึ่งชั่วยาม”
ซูหว่านถังมองเขา “ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นสาม แขนขาจะหมดแรงก่อน”
“หากกำลังรักษาเมืองอยู่...”
เซินชิงอีกำรายชื่อแน่น “ทหารชั้นยอดสามร้อยนายจะล้มลงพร้อมกัน!”