ณ ลานฝึก ทหารรักษาการณ์ต่างจับทวนไว้แน่น มือสั่นเทา
บางคนขาบาดเจ็บ บางคนหูขาด
ยังมีทหารหนุ่มที่ถือหอกยาวกว่าส่วนสูงของตนเสียอีก
เผยจิ้นกวาดตามองทุกคน ใจพลันหนักอึ้ง
ศึกใหญ่ครั้งหนึ่งทำให้เมืองโยวโจวมีผู้บาดเจ็บล้มตายเกือบครึ่ง
ทหารที่เหลือ ต่อให้สวมเกราะใหม่ ก็เป็นเพียงการเพิ่มแผ่นเหล็กอีกชั้นเท่านั้น
หากทหารม้าชนเผ่าป่าเถื่อนบุกมา พวกเขาคงต้านแม้แต่การพุ่งโจมตีระลอกแรกไม่ได้!
นี่ต่างหากคือทางตันใหญ่ที่สุดของเมืองโยวโจวในตอนนี้!
“ซื่อจื่อ กำแพงเมืองยังซ่อมได้”
หลิวขาเป๋ลดเสียงลง “แต่คน...เติมกลับมาไม่ได้แล้ว”
“ในหมู่ผู้ลี้ภัยมีชายฉกรรจ์ ยังรับสมัครเพิ่มได้”
“ปัญหาคือ คนที่รับเข้ามาล้วนอดอยากมาหลายวัน”
“แค่จับดาบยังมือสั่น จะพูดเรื่องปกป้องเมืองได้อย่างไร?”
ถูจิ่วซานกัดฟัน ยกเท้าเตะเศษอิฐก้อนหนึ่งกระเด็น
“บัดซบ หากให้เวลาเราอีกสักเดือน!”
“ข้าจะฝึกพวกเขาให้เป็นทหารได้!”
หนิงเจียนเสวี่ยหันหน้ามา “หึ ๆ หนึ่งเดือนหรือ?”
“ชนเผ่าป่าเถื่อนไม่แน่ว่าจะให้เวลาเจ้าหรอก”
สิ้นคำ ลานฝึกก็เงียบงัน
เผยจิ้นไม่ได้ตอบ
เขามองกำแพงเมืองที่อยู่ไกลออกไป
ช่องโหว่บนกำแพงกว้างถึงสามจั้ง เชิงเทินเหลือเพียงครึ่งเดียว
เสบียงในเมืองมีพอแค่ยี่สิบวัน
หากชนเผ่าป่าเถื่อนยกทัพมาประชิดอีกครั้ง เมืองโยวโจวต้องพินาศแน่
จะพลิกสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?
พึ่งพาคนชรา คนอ่อนแอ คนพิการเหล่านี้หรือ?
พึ่งพาผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งจับอาวุธหรือ?
พึ่งพาเกราะพิษที่ราชสำนักส่งมาให้หรือ?
เห็นชัดว่าเป็นไปไม่ได้!
เผยจิ้นหลับตาลง จิตสำนึกจมเข้าสู่ทะเลจิต
เตาหลอมโบราณฝังสวรรค์ลอยอยู่ท่ามกลางความมืด
“วิญญาณเตาหลอม ถึงเวลาเปิดใช้ความสามารถฝึกจำลองค่ายกลศึกทั่วหล้าของเตาหลอมโบราณฝังสวรรค์แล้ว”
“หึ ๆ”
ชายชราผมขาวยิ้ม พลางก้าวออกมาจากเตาหลอมโบราณฝังสวรรค์ ชายแขนเสื้อพลิ้วไหวขึ้นเองทั้งที่ไร้ลม
“ก่อนหน้านี้พลังบำเพ็ญของเจ้ายังไม่พอ ร่างกายก็อ่อนแอ แค่เอาชีวิตรอดได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว”
“ตอนนี้เป็นโอกาสเหมาะที่จะเปิดใช้การฝึกจำลองค่ายกลศึกทั่วหล้า!”
“ดี ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
ชายชรายกมือขึ้น เปลวเพลิงจากเตาหลอมแผ่ขยายระหว่างทั้งสอง
แผนผังค่ายกลสีเลือดผืนหนึ่งค่อย ๆ คลี่ออก