เผยจิ้นเพิ่งเห็นตัวอักษรสีเลือด
ยอดหุบเขาพลันสว่างวาบด้วยเปลวเพลิง
ลูกธนูเพลิงหลายสิบดอกพุ่งข้ามลมและหิมะ ปลายศรล้วนเล็งไปยังโลงน้ำแข็งทั้งแปดใบ
ก้านธนูทุกดอกพันด้วยผ้าน้ำมัน เปลวไฟเลียฝาโลง!
ชั่วพริบตาเดียวก็เผาจนเกิดรอยดำเป็นบริเวณกว้าง
“แย่แล้ว มีคนคิดทำลายโลง!”
หลิวขาเป๋ตวาดเสียงกร้าว “คุ้มกันศพท่านโหวกับคุณชายทั้งหลาย!”
เผยจิ้นชักดาบยาวออกมาในทันที
คมดาบฟันขวาง!
ลูกธนูเพลิงสามดอกขาดสะบั้นกลางอากาศ หัวศรที่ลุกไหม้ร่วงลงบนหิมะ
แต่ห่าธนูระลอกที่สองตามมาติด ๆ
ทั้งยังมีจำนวนมากกว่าเดิม และมุมยิงก็เจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้น
เผยจิ้นเหยียบผ่านหิมะที่ทับถม ฟาดดาบยาวต่อเนื่องไม่หยุด
ประกายดาบสีดำกวาดผ่านฝาโลง ลูกธนูขาดเป็นสองท่อนเรียงกันไป
ทว่าก็ยังมีลูกธนูเพลิงหลายดอกฝ่าภาพเงาดาบ พุ่งลงหาโลงน้ำแข็งสามใบ
“ทั่วป๋าเฮ่อหลาน!”
“ศพท่านพ่อของข้ายังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัดว่าเป็นใคร เหตุใดเจ้าจึงสั่งยิงธนู!”
“คิดจะทำลายศพเพื่อปิดบังความจริงหรือ!”
ในสายตาของเผยจิ้น คนที่อาจซุ่มกำลังไว้ล่วงหน้าในหุบเขาลมดำได้
มีเพียงทั่วป๋าเฮ่อหลานที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เขายังขัดขวางไม่ให้ตรวจสอบศพท่านพ่อ
เผยจิ้นจึงคิดทันทีว่าทั่วป๋าเฮ่อหลานเป็นคนก่อเรื่อง
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเองก็ยังทำหน้าเหวอ “ข้าครอบครองทหารหมาป่าครามสามพันนาย”
“แค่คนละหนึ่งคำถ่มน้ำลายก็ท่วมเจ้าตายได้แล้ว”
“เหตุใดต้องลอบโจมตีด้วย!”
เผยจิ้นได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระกับทั่วป๋าเฮ่อหลานแล้ว
จึงตวาดทันที “องครักษ์ประจำตระกูลแบ่งเป็นสองกลุ่ม รีบลากโลงไปก่อน!”
“อย่าไปสนใจพวกสุนัขเผ่าป่าเถื่อน ต้องเอาโลงไปให้ได้!”
องครักษ์ประจำตระกูลสิบคนพุ่งเข้าหาโลงน้ำแข็งทันที